წიგნის საერთაშორისო დღე ანუ არშემდგარი რეპორტაჟი

23 აპრილი სერვანტესისა და შექსპირის გარდაცვალების დღეა, თუმცა ამ უსიამოვნო ცნობების მიუხედავად ბიბლიოგრაფებისთვის ეს თარიღი მაინც მოლოდინის საბაბია. საქმე იმაშია, რომ ,,იუნესკო”-მ 1995 წლის სესიაზე ,,წიგნისა და საავტორო უფლებების დღედ” გამოაცხადა 23 აპრილი და რამდენიმე წელია ამ თარიღს ქართველი წიგნის მოყვარულებიც აღნიშნავენ.
თბილისის სხვადასხვა უბანში ,,მინი-ბაზრობები” მოეწყო, სადაც წიგნების შეძენა ჩვეულებრივთან შედარებით დაბალ ფასებშია შესაძლებელი. ერთ-ერთი ასეთი ადგილი პუშკინის სკვერი გამოდგა. (more…)

Advertisements

დაბრუნება

შემოდგომის მზე ნაზად ანათებდა და მეც მის ნეტარებას მიცემული მშვიდად ვიჯექი ძველებურ სკამზე. დღეს პირველად შევამჩნიე როგორ შეიცვალა ბუნება ზამთრისკენ. ალბათ უფრო დავაკვირდი თორე ამდენ შეყვითლებულ ფოთოლს ერთ ღამეში ვერ მოიბამდა ჩვენი ეზოს მოხუცი აკაცია.
 ბუნება შენ გამახსენე ახლა. რაღაცნაირი ლურჯი თვალებით რომ მიყურებ და ისე თბილად მიღიმი, როგორც მაშინ მე გაგიღიმე, როცა პირველად აღმოგაჩინე. გაგიღიმე, იმიტომ რომ რაღაც ძალიან ნათელი და ტკბილი გრძნობა დამეუფლა. არადა ჩვენი პირველი შეხვედრა არც ისე რომანტიკული იყო. პირველი შთაბეჭდილება გახსოვს? მხოლოდ ხათრის გამო რომ გამოგყევი და ძალდატანებით გავლიე ის საღამო შენთან ერთად. ისეთივე იყო შემდგომი რამდენიმე კვირა და მხოლოდ მაშინ ვიგრძენი რაღაც შენდამი, როცა სხვა ენაზე დამელაპარაკე. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი რა არის სიყვარული. ტომისა და ბეკის რომანზეც კი არ მქონდა წარმოდგენა. სამაგიეროდ ვიცოდი, რომ შენთან ურთიერთობა მომიტანდა სიმშვიდეს და თავისუფლებას, რომელსაც მაშინ ალბათ გაუცნობიერებლად მთხოვდა შინაგანი სამყარო. სხვანაირად ვერც იქნებოდა შენთან ურთიერთობის ის რამდენიმე ზაფხული ასე უკვდავად რომ ჩამებეჭდა გონებაში და ის რამდენიმეწლიანი პაუზა, რომელიც უშენოდ გავატარე.
ალბათ როგორც ქალს ისე გიყურებ და აქედან გამომდინარე ალბათ ისევე მოგექეცი როგორც კაცი იქცევა… გაგსინჯე, დაგაძეხი და უცერემონიოდ მიგაგდე. მერე რა, რომ შუაღამე გაღვიძებულს რაღაც ძარღვი მტკიოდა შუბლის არეში, მერე რა, რომ ვნანობდი კიდეც ხანდახან?! ძირითადად ეს უკვე აღარაფერს ცვლის ხოლმე და ხანგრძლივი ფიქრის მერე ის პერიოდიც დადგა, როცა უკვე აუტანელი გახდა უშენობა, მაგრამ ამავე დროს შეუფასებლად მრცხვენოდა მოსვლა, რადგან როგორც ქალს ისე შეგხედე და როგორც კაცმა ისე მიგაგდე მაშინ…
არ ვიცი, ალბათ მაინც ჩემი გულწრფელი სინანული ჩაგესმა ზებუნებრივად ან იქნებ შენც გრძნობ რაღაც უხილავ კავშირს ჩვენ შორის. ნებისმიერ შემთხვევაში მადლობა, რომ ახლა ჩემს გვერდით ხარ! მადლობა, რომ ბუნება გამახსენე და ჩემთან ერთად თბები ახლა შემოდგომისფერ მზეზე. გიყურებ, ვტკბები და ისევე ვერ გეშვები როგორც მაშინ, როცა ვნებებით გადავსებულ საღამოებს ვატარებდით ღია ცის ქვეშ. ახლაც, წლების წინანდელი გრძნობით გადავშალე შენი მესამასე გვერდი და შენც მიღიმი, რადგან იცი, ისევ როგორც ქალს ისე გექცევი და არ შეგეშვები სანამ არ გავათავებ… სანამ სარჩევის გვერდს არ მოვადგები და უკანა სქელ ყდას არ დაგახურავ!

ერთი წიგნის ამბავი

სწორედ ის პერიოდი იდგა, თბილისის პატარა ქუჩების აგურისფერს ოდნავ მწვანე რომ შეერევა ხოლმე და მზეც სასიამოვნოდ ატყუებს ხალხს მომაჯადოებელი სითბოთი ტალახიანი მარტის მერე…
მეგობარმა წიგნი ათხოვა. სასიამოვნო გარეგნობის ფურცლების კრებული თავიდანვე კარგად წავიდა და პირველი ნახევარი თვალმოუწყვეტლად ჩაამთავრა. იმდენად ჰგავდა სიუჟეტი მის ცხოვრებას, რომ სახიდან აღტაცება და გარკვირვება არ მოშორებია. ყოველი ფურცელი მისი ცხოვრების რომელიმე დღე იყო და ეს აგიჟებდა, თუმცა მთელი არსებით ცდილობდა გამკლავებოდა თითქოსდა უაზრო გრძნობებს, რომლებიც წიგნის მთავარი გმირის მიმართ გასჩენოდა.
საოცრად ბევრი საერთო ჰქონდათ… მასაც ის უხაროდა რაც იმ აჩრდილს, ორივეს ერთი და იგივე პრობლემები ჰქონდათ და ორივეს ერთი რითმით ენგრეოდათ ცხოვრება თავზე. ხო… სცენარში ნეგატივმა იმატა, იმდენად, რომ სასიამოვნოდ გაყოლებული სტრიქონები თავის ტკივილად გადაიქცა. ,,მეგობრები წავიდნენ…” აქ შეწყდა ყველაფერი. ამის ატანა უკვე მაზოხიზმისკენ იხრებოდა და ლამაზყდიანი წიგნი მაშინვე მოექცა ქსეროქსის ფურცლებისა სხვა მხატვრული ლიტერატურის ქვეშ, ყველაზე ბოლო ადგილას.
თბილისის ქუჩებმა მთელი დოზით შეიწოვეს სიმწვანე და უკვე გახუნებულ მტვრის ფერსაც ირევდნენ ნელ-ნელა. აუტანელი სიცხის მერე უჩვეულოდ გრილი საღამო იყო, როცა თხელმა წიგნმა ისევ დაიმსახურა ყურადღება და ქაღალდების მაღალი სვეტის სიმძიმეს თავი დააღწია. რამოდენიმე წაუკითხავი ფურცელი მეგობრების წასვლის მომენტის მერე წამებში იქნა აღქმული და გული სწორედ იმ მეგობრებისადმი უსაზღვრო მადლიერების გრძნობით აივსო, რომლებიც არსად წასულან და პირიქით, ყოველთვის როდესაც ამის შიში ჰქონდა, იქვე, ახლოს იმყოფებოდნენ და მის გადარჩენაზე ზრუნავდნენ. იქნებ ეს წიგნიც თვეების წინ წასაკითხად განწირული იყო იმ თანადგომისთვის, როგორიც ჩინელებს გააჩნიათ ერთმანეთის მიმართ!
ყოველ შემთხვევაში ამ წიგნის დასრულება უნდა იყოს რაღაცის დასაწყისი, რაღაც კარგის! ისეთის, რაც ბოლო პერიოდის უღირსობებს ჩამოარერეცხავს სახიდან, რაც დაეხმარება საკუთარი ფესვის მონახვაში და დააბრუნებს დედამიწაზე, სადაც თურმე სიყვარული ბევრად მეტია სხვა უაზრო სისულელეზე. იმ სისულელეზე, რომლის ერთადერთი დანიშნულებაა, სიკეთის კატალიზატორობაა!

უბრალოდ პოზიტივი

ნუ ჩემი თავისგან არც გამიკვირდა პრინციპში, როგორც არანორმალურმა, მხოლოდ ახლა გავიგე რომ ჩემპიონთა ლიგის ფინალი მიმდინარეობს თურმე და საყოველთაო ნერვიულობის მეორე ტაიმი დაწყებულა. ამასობაში მე მშვიდად ვზივარ და განვლილი დღის ანონსით ვტკბები, გარშემო კი მთელი მსოფლიო დაძაბული ანადგურებს წინასწარ მოგროვილ ლუდის მარაგებს მაცივრებიდან. ,,ბევრჯერ მიტირია ჩუმად, მიტირია შენთვის…..” – ისმის მეზობლის კედლის მიღმა ხმამაღლა ჩართული მუსიკა, ალბათ მასაც ჰკიდია ფეხბურთი, ალბათ მალე  ბუნებასაც გააღვიძებს  მგზავრების სიმღერით და ჩაძინებულ მაყვალა ბებოსაც, მერე კი უფრო მაგრად გავერთობი. თუმცა არც ახლა ვარ ურიგო ხასიათზე, ვწევარ სველი თმით, დაღლილობისაგან დაბუჟებულ ფეხებზე მიდევს ლეპტოპი, ბობ მარლის დაბალ ხმაზე ვაკვნესებ და ვცდილობ როგორმე კარგი განწყობა აქაც გადმოვიტანო! (more…)

ЗАТКНИИИИИИСь!!!!!!

რატომ ვმართავთ ათასგვარ წვეულებებს, შეკრებებს, პრეზენტაციებს, ,,ივენთებს”? რა თქმა უნდა, არის ამის საფუძვლიანი მიზეზები, მაგრამ რატომ დავდივართ ასეთ ღონისძიებებზე?  არსებობს რაღაც, რაც ამ ყველაფერს აერთიანებს. ამგვარ სიტუაციებში შეგვიძლია და მეტიც, უბრალოდ არ შეგვიძლია, რომ გარდერობში დამტვერილი ან პირიქით ახლად შეძენილი კაბა ან ფეხსაცმელი არ გამოვფინოთ საყოველთაოდ. ყველა ასეთ ღონისძიებაზე შეამჩნევთ დამსწრე საზოგადოების სამწუხაროდ უმეტეს ნაწილს, რომელიც მთელი თავისი არსებით ცდილობს იყოს ბრჭყვიალა მანეკენი ან მოსიარულე ბილბორდი, რომელზეც ლამის სახეში მოსარტყამი ათასგვარი აქსესუარია გამოფენილი.  (more…)

%d bloggers like this: