ნოსტალგია

ხოოო…
რისი თქმა შეიძლება ამ ყველაფერზე გარდა იმისა, რომ არსებობს მაინც ამ ქვეყანაზე რაღაც?… არსებობს! თან როგორი და თან რამდენი?! 2000-იანი წლების, იმედი-L-ის ერთ-ერთი განთქმული რეკლამიდან მოყოლებული სასიამოვნო მოულოდნელობები არ გველევა ან…
ან უბრალოდ გარემოს გასაფერადებლად ვახალისებთ და ერთმანეთს ვუკავშირებთ გარკვეულ მოვლენებსა და ფაქტებს. ზოგიერთი სრულ დამთხვევამდეც კი მიგვყვავს, მაგრამ მთავარი ეს არაა. მთავარი ისაა, რომ ამ ყველაფერს თავისი შედეგი აქვს და ეს შედეგი დადებითია ძირითადად.
ჩემთვის სულერთია, გინდათ მისტიკას დააბრალეთ, გინდათ დამთხვევას… მე და შენ რაღაც მომენტში, რაღაც ერთ დღეს ერთნაირად ვფიქრობდით, ერთსა და იმავე საგანზე. ეს უკვე დადებითი ემოციაა, ყოველგვარი გაფორმების გარეშე. თუმცა შემდეგი მისი განვითარება და ,,ნავაროტკები’’ ამ თემას განსაკუთრებულ ელფერს აძლევს.  (more…)

* * *

ვიცი სხვისი ხარ,

მტკივა, არ ვამბობ,

თავში მკიდიხარ,

გულში კვლავ ვნანობ.   

სადღაც მიმათრევ,

ყველგან მოგყვები,

თუ გამიმართლებს

შენგან მოვკვდები.

მტანჯავს ეჭვები,

მისი შეხება,

ვერ შევეჩვევი

ცუდის შექებას.

შორი ვნებებით,

თითების ენით,

ისევ გნებდები,

და ვცოცხლობ შენით.

ვიცი სხვისი ხარ,

 არც გექაჩები,

შორს ნუ მირბიხარ,

მუზად დამრჩები. 

წუხანდელი თეთრი ღამე

რა უნდა ქნა როცა ურთიერთობები არ ლაგდება? ადამიანი ხომ ჭანჭიკი არ არის, ხრახნი შეუსწორო და მიარგო სხვას… საოცრად რთული მექანიზმები ვართ და ყველა პატარა უჯრედში ინდივიდუალური გამოხტომები გაგვაჩნია. შესაბამისად ძნელად შესაძლებელია ჩვენი ხრახნების გადაკეთება მით უფრო მაშინ, როდესაც ამ ხრახნებს უკვე დიდი ხნის ჟანგი მოჰკიდებია და თავის ფერზე ჰყავს წაყვანილი.
,,მთავარია გაგება და ადამიანობა!” გავყვირივართ და გვავიწყდება რომ ადამიანობა ანუ ინდივიდუალურ სუბიქტად არსებობა უკვე თავისთავად გამორიცხავს გაგებას, რადგან თუკი ყველას გავუგეთ და საკუთარი აზრი გადავღებეთ სქელი საღებავით ეს რთული რაღაცაც მოყვება მისი ფენის ქვეშ, რასაც ადამიანი ეწოდება. არადა ამ სტატუსის ტარება დაბადებიდან დაგვევალა და სხვა გზა არც გაგვაჩნია. სიკვდილიც კი ვერ გვიხსნის ადამიანობის მოვალეობისაგან!
(more…)

მუზა

მთელი ღამე დაუღლელად მუშაობდა სადარბაზოს კიბის თავზე დამონტაჟებული ჟოლობი. არც ღრუბელი ირცხვენდა თავს უმოქმედობით და დილამდე ყოველგვარი დანდობის გარეშე რეცხავდა  ბინძურ დედამიწას. ,,ხვალ ჰაერი გაკრიალებული იქნება” – გავიფიქრე მე და ეს ფიქრიც წამში მიარეცხა წვიმამ. ახალ-ახალი აზრები ისე სწრაფად შორდებოდა გონებას, თითქოს ვიღაცას წყლის ძლიერი ჭავლი მიემართა მათკენ. გარეთ კი დიდრონი წვეთების გმინვა არ წყდებოდა. ფიქრი და სიზმარი ერთმანეთში ამერია, როდის რომელს ვაკეთებდი ვეღარ ვარკვევდი. იმდენად რეალური იყავი ორივეგან, რომ გარჩევა მიჭირდა. უფრო სწორედ რუხი ფიქრებისგან განსხვავებით, ტკბილი სიზმრის დაჯერება ძალიან მინდოდა და მთელი ძალებით ვცდილობდი ეს მირაჟი რეალობად წარმომედგინა! (more…)

ჩვენი წონა

სიტუაციამ მოიტანა და მინდა ვთქვა… ამ თემის შესახებ ბევრი დაწერილა, ბევრი მსჯელობა გამართულა, თუმცა ამით საქმეს ვერ უშველი და არც ეშველა. საუბარი მაქვს ქართველი ახალგაზრდობის აღიარების საოცრად დაბალ დონეზე. არა მხოლოდ გარეშე თვალი, ჩვენ თვითონვე არ ვთვლით საკუთარ თავებს სრულფასოვან ადამიანებად, არადა ოცი წლის ასაკს კაი ხანია გადავაბიჯეთ. მიზეზები ბევრია. რა თქმა უნდა და სამწუხაროა, რომ ამ ყველაფერს ქვეყანაში ყველასთვის კარგად ნაცნობი, ცხოვრების დაბალი დონე და მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა ერთვის. თითქმის არ არსებული პერსპექტივა და სამუშაო ადგილები მიწასთან ასწორებენ თვითრეალიზაციისკენ მისწრაფებას და თინეიჯერების საზოგადო პოტენციალს. (more…)

სათაური დამავიწყდა წეღან…

ძალიან ბევრ რამეზე ვფიქრობ, აზრები მერევა… ყოველთვის მეგონა, რომ ცუდად ვთამაშობდი და საერთოდაც თითქმის არ გამომდიოდა ეს საქმე, მაგრამ ვცდებოდი. მაშინ, როდესაც ზედმეტ გულწრფელობას მინუსად ვთვლიდი და ვცდილობდი გამოსწორებას, თურმე თეატრის სცენაზე გაზრდილ მსახიობებზე ნაკლებად არ ვფარავ საკუთარ თავს. ამ ყველაფერს კი ძვირფასი რამეები ეწირება ჩემს გარშემო, გრძნობები, ურთიერთობები… საკუთარი თავის შეცნობის კოეფიციენტი ალბათ მინუსებშიც კი გადამივიდა. მომბეზრდა ამდენი სიცრუე და უკვე უხარისხოდ შეთითხნილი პოზიტივი, მაგრამ თავს ვერ ვანებებ. ნარკოტიკია, რომელიც ჯიბეში მიდევს და მგონია, რომ თუ გადავაგდებ მთელი სამყარო უბრალოდ ადგება და ზურგს მაქცევს! ამისგან ,,სუფთა მე’’ სუნიანი და საზიზღარია, ისეთი, რომელთან ურთიერთობაც მეც კი არ მომინდებოდა და ამიტომაც არის ალბათ რომ მას ასე გამწარებით ვმალავ ამ ქვეყნისაგან. (more…)

ირმა

გუშინ ახალ სამუშაო გარემოში მოვხვდი და საღამომ ადაპტაციის რეჟიმში ჩაიარა! მორცხვი ბავშვივით ვიჯექი და მხოლოდ ვაკვირდებოდი იქაურობას, ამ ყველაფერს კი მთლად სველი ტანსაცმელი და საშინელი თავის ტკივილი ერთვოდა… დღეს საქმე დილიდანვე წავიდა და მეც თითქოს დიდი ხნის თანამშრომელივით ჩავები მასში! შუადღისკენ ისე გავშინაურდი, რომ ყველას უკვე შენობით ველაპარაკებოდი და მათ შორის ირმასაც…
ირმა ჩემი მენეჯერია. ქალი, რომელმაც ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა! ადამიანი, რომელიც ადამიანია და მერე უფროსი! შეიძლება იფიქროთ რომ ორი დღის გაცნობილზე  ძალიან დიდი წარმოდგენა მაქვს უკვე, მაგრამ მასთან ამ ხანმოკლე ურთიერთობამაც კი დამანახა ვისთან მქონდა საქმე! მიზეზი მხოლოდ ის არაა რომ ირაკლი ჩარკვიანი, მწვანე ოთახი, პინკ ფლოიდი და ასეთები მოწონს. არც ის რომ გენიალური კომპოზიტორები და რეჟისორები აინტერესებს! (more…)

შეცდომებიო?!


რაღაცნაირად ამ ბოლო დროს ადამიანად ვგრძნობ თავს ან შეიძლება პირიქითაც… არც ერთ და არც მეორე შემთხვევაში არავის შეურაცყოფას არ ვაყენებ და არ მინდა ეს ფრაზა განსჯის საგანი გახდეს! უბრალოდ ვდგები ადრე, მივდივარ, სხვებივით ვიჭეჭყები ტრანსპორტში, სხვებივით ვიღლები გათიშვამდე და უაზრო გამომეტყველებით ვბრუნდები სახლში. აქამდე კი პირიქით იყო, ნუ მოკლედ ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს და აქედან გამომდინარე აღარ გავაგრძელებ… ასეა თუ ისე საოცრად არ მომწონს ჩემი ამჟამინდელი და იმჟამინდელი მდგომარეობა ფსიქოლოგიური, მატერიალური თუ მორალური თვალსაზრისით. ეს ყველაფერი მაფიქრებს, ღრმად მაფიქრებს და სულ მაფიქრებს იმ შეცდომებზე რაც დამიშვია ჩემი არსებობის პერიოდში და ამასთან საკმაო შესავალიც გამომივიდა აქსიომას თემაზე!
დღეს საკმაოდ ჩავეძიე ამ თემას ერთი სულიერის ინიციატივით 🙂 ხოდა ახალი თითქმის არც არაფერი დამისკვნია… (more…)

%d bloggers like this: