* * *

ვიცი სხვისი ხარ,

მტკივა, არ ვამბობ,

თავში მკიდიხარ,

გულში კვლავ ვნანობ.   

სადღაც მიმათრევ,

ყველგან მოგყვები,

თუ გამიმართლებს

შენგან მოვკვდები.

მტანჯავს ეჭვები,

მისი შეხება,

ვერ შევეჩვევი

ცუდის შექებას.

შორი ვნებებით,

თითების ენით,

ისევ გნებდები,

და ვცოცხლობ შენით.

ვიცი სხვისი ხარ,

 არც გექაჩები,

შორს ნუ მირბიხარ,

მუზად დამრჩები. 

Advertisements

Друзья

была пора, я был ребенком,
Пешком под столиком шатался,
Любил её да и не только,
Для всех любимым сам казался.

Прошли года, подрос, стал думать…
Вокруг менялись все цвета.
Я различал что ум, что тупость,
Натягивалась клевета.

Все с тем-же сердцем напивался,
Любовю подлых мне персон;
Простить всему всех собирался,
Но это был наверно сон…

Настал тот час, раскрылос небо,
Весь маскарад пошел на дно,
Понять кто мой, а кто им не был,
Смог только после и на зло…

На зло себе и всем на свете,
Я развернулся и ушел,
Проснулся в парке на рассвете,
Как будто весь с ума сошел.

Вернули в жизнь меня, подняли,
Кормухи дали и попить;
Друзья, что руку мне подали,
За них любово’б утопить…

Они мой свет и моё горе,
Объект всех дум мойх и слёз,
Любовь к ним у меня как море
Если’б не вы, друзья, то кто ж…?

* * *

კონიაკით მთვრალი,
ნაპირზე მდგარი,
გავხედე – ქალი,
ტალღებს მიაპობს…

ამ მთვარის შუქი,
თმები მმმ… მუქი,
მითხარი თუკი
ცუდი გიამბო.

შიშველი მკერდი,
ნათალი გვერდი,
მაშინ არ ვწერდი,
ვგავდი იასონს.

“მედეამ” მნახა,
არ იგრძნო გლახა,
მითხარი, სად ხარ,
გულის გნიასო?

ამბორი მტკიცა,
ქალთევზად იქცა,
თავი ზღვას მისცა,
ჩემი ფიასკო.

მას შემდეგ მიყვარს,
გული ხმალს მირტყამს,
“ვიპოვი!” – მითქვამს,
მას ან მიწასთო!

ისევ

ამ თვალებს მხოლოდ იმიტომ ვხუჭავ,
რომ სიზმრად მაინც შენს ტუჩს შევეხო.
ხვალ ისევ მარტო დავყვები ქუჩას,
ვეცდები, სევდა რომ არ შემეტყოს.

ჩავუვლი შენს სახლს, ზედ არც შევხედავ,
მხოლოდ ღრუბლებში გაქრება მთვარე,
იქ მეგულები, მოსვლას ვერ ვბედავ,
ამიტომ ჭიშკარს ვეცლები მალე.

ვიცი, კაცი ვარ, არ მშვენის შიში,
მაგრამ რას იზამ, ხან ჩვენც ვტირივართ,
მხოლოდ და მხოლოდ გავბედე ძილში,
რაც ვერ გითხარი, თუნდაც ირიბად.

ზმანება მჩუქნის შენ თავს საკოცნად,
თითქოს სასუნთქად ესეც კი მყოფნის;
გიყურებ, გხედავ, ლამაზს საოცრად
და ვხვდები გრძნობა გონებას ჯობნის.

მაღვიძებს გულის სუნთქვა აშლილი,
ვამშვიდებ, ვცდილობ აზრებს მოვეგო,
სახეში მხვდება სილა გაშლილი,
რომ რეალობას მჭიდროდ მოვერგო.

მთელ დღეს ვატარებ არ ვიცი, სადღაც…
ამ პლანეტაზე მე თავს უცხოდ ვგრძნობ;
მაინც ღიმილით დავდივარ, რადგან,
შენდამი გრძნობას მაინც უხმოდ ვფლობ!

***

ვწერ კვლავ იმაზე რაც მომდის თავში,
გამოღამებულ თვალებს ვერ ვმალავ,
შენი აჩრდილი ისევ დგას კარში,
ისევ მეძახი, მაგრამ მე წავალ…

წავალ, ცხოვრების ბილიკს მივაგნებ,
იქნებ მაგისთვის იღბალიც მეყოს;
ვიცი, საქციელს ჩემსას ვინანებ,
მაგრამ ჩავიკლავ ამ გულის ექოს.

სადღაც წარულმა დასერა სული,
სადღაც ისევ ვგრძნობ სიცოცხლის სურვილს,
გავგლიჯო მინდა შუაზე გული,
მაგრამ დარაჯად ისევ შენ უვლი.

არ მაძლევ ნებას მაღლა გავფრინდე,
იქ, სადაც მინდა ვიყო ღვთაება;
რატომ არ მომკალ ან რად დამინდე?
რატომ მარგუნე ბედად წამება?

ახლაღა ვხვდები ფასს, რაც დავკარგე
ღიმილი ჩემი მსოფლიოდ ღირდა.
ფირქუშის რუხი თავი დამადგეს
წამართვეს ისიც, რაც იყო წმინდა.

ავიტან მასაც, მოვირგებ მხრებზე,
ეს მარტოობა ვიცი მოკვდება;
ვიღაცა მოვა, მოვკიდებ ხელზე
და თეთრი ღამეც მაშინ მორჩება!

 

 

%d bloggers like this: