წიგნის საერთაშორისო დღე ანუ არშემდგარი რეპორტაჟი

23 აპრილი სერვანტესისა და შექსპირის გარდაცვალების დღეა, თუმცა ამ უსიამოვნო ცნობების მიუხედავად ბიბლიოგრაფებისთვის ეს თარიღი მაინც მოლოდინის საბაბია. საქმე იმაშია, რომ ,,იუნესკო”-მ 1995 წლის სესიაზე ,,წიგნისა და საავტორო უფლებების დღედ” გამოაცხადა 23 აპრილი და რამდენიმე წელია ამ თარიღს ქართველი წიგნის მოყვარულებიც აღნიშნავენ.
თბილისის სხვადასხვა უბანში ,,მინი-ბაზრობები” მოეწყო, სადაც წიგნების შეძენა ჩვეულებრივთან შედარებით დაბალ ფასებშია შესაძლებელი. ერთ-ერთი ასეთი ადგილი პუშკინის სკვერი გამოდგა. (more…)

A hot cold

ის რაც გვაშინებს და გვაბედნიერებს…
როცა დაიბადა იმდენად ეუცხოვა შემოგარენი სამყარო, რომ ისედაც ერთი ციდა, სულ მთლად მოიბუზა და ჩაიმალა ფუმფულა სამოსელში. გამართლებულიც იყო, გარეთ სუსხიანი ცივი ქარი ქროდა და ამ პაწია უსუსურობას განადგურების თუ არა, ავადმყოფობის საფრთხეს მაინც უქმნიდა.
მას შემდეგ სულ ცოტა ხანმა და ბევრმა ქარმა განვლო. დღესაც ისევე ჩამალული თავის ფუმფულა სამოსში საყვარლად მოკუნტულა, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ შინაგანად ძალიან ძლიერსა და იმედებით სავსეს თხელ ფეხებზე ჰკიდია ქარიცა და მწველი სუსხიც. უხარია სახეში შემოყრილი თბილისის თოვლი, რადგან იცის მისი დადნობის მერე შეიღებება ყველაფერი მწვანედ და გაზაფხულის პირველი სხივები გარდატყდება მილეულ ლოლოებში.

ჯერ ისევ ქორფა და წმინდაა. ჯერ მხოლოდ თავის თავს ეკუთვნის და არავის მისცემია საშუალება თავისი ბინძური არსებით შეეხოს. ჯერ ისევ ჰგონია რომ ყველა წვიმის მერე ცისარტყელა ჩნდება. ჯერ ისევ უმანკოების არსებობის სჯერა და თავის სიწმინდეშიც დარწმუნებულია. მართალიც არის, მთავარია ჩვენ დავიჯეროთ მისი სიწმინდე და თავიდანვე არ მოვუსპოთ ეს ღვთაებრიობა.
ისევ თოვს და ისევ ტანგოს აკვნესებს ვიოლინო. ამ კვნესაში გაცოცხლებული ფანტელები გამალებით მხვდება სახეში. მომყავს მოკუნტული და არ ვიცი რა იქნება ერთ წელიწადში. სამაგიეროდ ზუსტად ვიცი რომ მინდა დავიცვა და გავზარდო, ვიცი რომ არ მეშინია. თავისი დიდი ლამაზი თვალებით მიყურებს და საოცრად მითბობოს მკერდს. ვგრძნობ და ვხვდები, რომ მაშინ, დაბადებისას უკვე იმდენად ძლიერი იყო ქვეყანას ამოაბრუნებდა. სხვანაირად დღევანდელ დღეს ვერ ჩააბამდა ცხოვრების უწყვეტობაში და ეს ღვარძლიანი, დამპალი და აქოთებული ამინდი ჩამნთქავდა შეუბრალებლად. მერე კი როდის გამითენდებოდა დილა ვინ იცის. ახლა ეს გარკვეულია, ახლა მოვდივარ და ამ პაწია სიყვარულით გულში, თავს ვიცავ წვდიადისგან, რომელიც ვერასოდეს ჩაძირავს ასეთ ფუმფულა, პატარა არსებებს. სიყვარული ყოველთვის დაიბადება და გადმოგვეცემა მხოლოდ სათუთი მოვლისა და რწმენის პირობით. დანარჩენი ჩვენზეა!

და ტაკ პროსტო… :)

Fuck, რამდენი ხანია აღარაფერი დამიწერია, ამიტომაც ალბათ ეს პოსტიც რაღაც დიდი უაზრობა გამომივა მაგრამ არც იმიტომ ვწერ ახლა, რომ არიქა ოღონდ ახალი რამე ავტვირთოთქო. უბრალოდ მინდა რაღაცნაირად სადმე დავიცალო ბოლომდე.

საიდუმლოების გამხელას არ ვაპირებ და არც პიკანტური პირადული ამბების მოყოლას. რაც მსგავსი რამე მაწუხებდა კი გავანდე ვისაც საჭირო იყო და ღვთის წყალობით ასეთი ,,საჭირო” ადამიანები მუდამ იქ და მაშინ არიან, სადაც და როდესაც უნდა იყვნენ. რისთვისაც კიდევ ერთხელ და არანაირად ბოლოჯერ, მხოლოდ მადლიერებას გამოვხატავ.

რაღაც ,,რაზგონივით” მაქვს აღებული და თითქოს დოგმასავითაა, ძალების უკანასკნელ ნაპერწკლამდე უნდა ვირბინო, რომ მიწაზე სრულიად გათავისუფლებული  დავეცე და მერე სულიერად განწმენდილმა განვაგრძო ხეტიალი ქაოსურ ფიქრებსა და გრძნობებში ამ დამპალი, მაგრამ მაინც თბილი ქალაქის ძველი ქუჩებით რომ ისერება. (more…)

ოთხიათასიანები

წამოსულა გავარვარებული სფერო, წამოსულა და იმდენი უვლია სანამ კლდოვან სიმაღლეს არ აჯობა ცისკენ გაფრენაში. აჯობა და მისი სხივებიც საამო მალამოსავით მომეხვია სახეზე, გამაყუჩა წამით და მომეალერსა…
შვიდს წუთები აკლდა, მაგრად რომ გავიზმორე და ბუნებრივად გაღვიძებული სახე მზეს მივუშვირე. გარშემო ყვითელი და ნარინჯისფერი გამმა ყვაოდა მთელი ძალით. თავს ოთხიათასიანები წამომდგომოდნენ და ღიმილით მეფერებოდნენ მძინარეს ალბათ. პირველ სხივებს მინდობოდნენ დახრამული ფერდობებით და დუმილს მისცემოდნენ მთელი არსებით. ალბათ ცოტა მეტი სიჩუმე რომ ყოფილიყო მზის გორაობის ხმას გავიგონებდი ცის კამარაზე. მთის პატარა თუმცა ველური მდინარე უხვად მჩუქნის სიფხიზლეს და კარავში დაბრუნებული ფეხის თითებამდე ვსუნთქავ სიცოცხლით.
ახლა უკვე შორს ვარ, ზღვის დონიდან, საკუთარი ქვეყნიდან, შენგან… ყველაფერი დავიწყებას მიეცა და ისევე წაიშალა, როგორც იმ ზაფხულს დახაზული ქვიშიან პლაჟზე. აღარც მტკივა. სახელდახელოდ ვადუღებ დიდ ფინჯან ჩაის და კარავში ვბრუნდები… (more…)

მაგრძნობინეთ

ხელოვანი მინდა ვიყო. იმიტომ არა რომ პოპულარობა მწადია. არა საერთოდ! პირიქით მთელი ცხოვრება ვცდილობ ჩრდილში დარჩენას და მეორეხარისხოვნებისთვის ვიბრძვი. ეს რა მოსატანია ეხლა და ისე კი ხელოვანი კაცის მშურს, რადგან შეუძლია თავისი რაღაცის მოწოდება ჩვენთვის, უბრალო მოკვდავი ადამიანებისთვის. სიმღერით, მელოდიით, ჩანახატითა თუ ფოტოთი ჩვენ მის ავტორს შევიგრძნობთ და ამით მისი მესაიდუმლეები ვხდებით. ასეთი ნიჭის პატრონი ალბათ მასებს დავგრუზავდი  მაგრამ სადაა ეს ბედნიერება?!
მარტივი ლოგიკა მეუბნება რომ თუ ძალიან გინდა წადი და ისწავლეო, მაგრამ რატომღაც უფრო მგონია რომ ასეთ რამეს ვერც ერთი მასწავლებელი ვერ გასწავლის თუ დაბადებიდან არ გაქვს გამჯდარი სულში და მხოლოდ თოჯინა გამოხვალ, რომელიც უსახოდ აგდია დიდი მოცულობის ტომარაში და ფასდაკლებით იყიდება, როგორც ,,დეშოვკა’’.
შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ, მაგალითისთვის კი მინდა მოვიყვანო თუნდაც ქართული ჯგუფი ,,ქუჩის ბიჭები’’ და რუსული ,,დდტ’’. პირველის შემთხვავაში პირადად მე მესმის რაღაც მელოდია და რაღაც ტექსტი. მეორე ვარიანტში კი ვგრძნობ მათ ყველას, სოლისტს, გიტარისტს, სიმღერას, როგორც ერთ მთლიანს და ვხედავ იმ ემოციას, რისი გადმოცემაც მათ უნდათ. შესაბამისად მე ვთვლი, რომ ეს ადამიანები ხელოვნების ნიჭით არიან დაჯილდოებულები. მე ვუყურებ ფილმებს და ვხვდები, რომ რაღაც ახალი ვიგძენი და ვისწავლე ან ცხოვრების ორი საათი უაზროდ დავკარგე მონიტორთან. ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს მგონი მიმიხვდით რის განსხვავებას ვცდილობ და ამასთან ავღნიშნავ, რომ რაღა თქმა უნდა შეიძლება მეც უნიჭო აუდიტორია ვარ და ზოგიერთის ნათქვამი ვერ მოდის ჩემამადე, მე კი მას ზემოთ ხსენებულ ტომარაში ვათავსებ ეგრევე. ამიტომაც, კიდევ ერთხევ ვაფიქსირებ, რომ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია და მთავარი სათქმელი კი პირველსავე სტრიქონში ვთქვი. მეც მინდა ვინმეს ვაგრძნობინო და მხოლოდ უსულო ხორცის სახით არ წავიდე ამ ქვეყნიდან.

ტიბეტი

იქ სიგრილეს აფთიაქის ზომა აქვს, 
მზის სხივები ყველას ყოფნის თანაბრად,
ყველა დიდი სიყვარულის მონაა,
და სიკეთე უდევთ გულში ანაბრად.

სხვისი ჭორი მიაჩნიათ სირცხვილად,
ქურდობა და შური არად არგიათ,
ჩხუბს და დავას იქ ვერასდროს იხილავთ,
ყველაფერი რაც იქ ხდება კარგია.

ყველას უყვარს სიყვარული, არ მალავს,
რომ ამ ქვეყნად ჰუმანიზმი მადლია!
ანგელოზებს უმაგრებენ ამალას,
და სიმშვიდის წყაროები მათია.

კლდეთა ჩრდილში აგებული ტაძრები,
მზის ამოსვლას თავის დახრით ხვდებიან.
ასე მაღლა მხოლოდ რწმენით აძვრები,
იქ ბოროტი აზრებიც კი კვდებიან.

ჩუმი, მშვიდი, უდრტვინველი ცხოვრება,
მთვარის შუქზე საუბარი შენთან…
ამათ დარჩეთ მთელი ჩვენი ქონება,
მინდა მხოლოდ ,,ჩემი გოგო” გერქვას.

მინდა მხოლოდ ერთი რამე მებადოს;
იქ, ღრუბელზე მაღლა, ჩემი გრძნობა!
გრძნობა, რაშიც გავახვევდი მე ამბორს,
დავიწყებდი მარტო შენით ტკბობას.

მუზა

მთელი ღამე დაუღლელად მუშაობდა სადარბაზოს კიბის თავზე დამონტაჟებული ჟოლობი. არც ღრუბელი ირცხვენდა თავს უმოქმედობით და დილამდე ყოველგვარი დანდობის გარეშე რეცხავდა  ბინძურ დედამიწას. ,,ხვალ ჰაერი გაკრიალებული იქნება” – გავიფიქრე მე და ეს ფიქრიც წამში მიარეცხა წვიმამ. ახალ-ახალი აზრები ისე სწრაფად შორდებოდა გონებას, თითქოს ვიღაცას წყლის ძლიერი ჭავლი მიემართა მათკენ. გარეთ კი დიდრონი წვეთების გმინვა არ წყდებოდა. ფიქრი და სიზმარი ერთმანეთში ამერია, როდის რომელს ვაკეთებდი ვეღარ ვარკვევდი. იმდენად რეალური იყავი ორივეგან, რომ გარჩევა მიჭირდა. უფრო სწორედ რუხი ფიქრებისგან განსხვავებით, ტკბილი სიზმრის დაჯერება ძალიან მინდოდა და მთელი ძალებით ვცდილობდი ეს მირაჟი რეალობად წარმომედგინა! (more…)

რობერტ ნესტა

მარიხუანას დიდი მოყვარული არ ვარ სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ამიტომ ერთი ,,სტოპკა” სახლის კარგი არაყი და წავედით…
მინდა დღეს მოგიყვეთ ადამიანზე, რომელმაც მეოცე საუკუნეში მოახერხა შეექმნა იმპერია და ამ იმპერიაში ახლაც ძალიან ბევრი ერია გაერთიანებული! ამ ადამიანმა შეძლო ადამიანის ინდივიდუალიზმის დამარცხება და გვასწავლა ერთი საერთო მიზნისთვის ერთად ბრძოლა! მიზანი რაღა თქმა უნდა უმაღლესია-სიყვარული!!!
ალბათ ბევრი თქვენგანი მიხვდა უკვე ვისზეც მაქვს საუბარი…. 🙂  (more…)

week end


შაბათია… მსუბუქად წაიხემსე დილით და წევხარ გრილად საყვარელ სავარძელში მაშინ, როდესაც გარეთ იწვის ქვეყანა. ჩაბნელებული ლეპტოპის დინამიკები დინჯად ატრიალებენ ჯაზისა და რეგის ნაზავ ფლეილისტს. ხმა საშუალოზე დაბლა გაქვს დაყენებული და დილით დაწყებული წიგნის ნახევარს რახანია გადაცდი… შიგა და შიგ უშაქრო ჩაის არომატით ამატებ კაიფს სიტუაციას და ლამაზი საღამოს დეტალების დაგეგმვასაც ასწრებ. კარგი მუსიკა, მეგობრები, სასიამოვნო გარემო იდეალური დღის დასასრულს გპირდებიან. იღიმი და ჩაის მორიგ ცარიელ ფინჯანს, დამარცხებულს, ოდნავი ბრახუნით ,,ახეთქებ” მაგიდაზე. წიგნი უკვე თავისით იკითხება. იცი, რომ აუცილებლად დაამთავრებ დღეს და ხვალისთვის მსგავსი გაქვს შერჩეული, რომელსაც ორი-სამი დღე მოუნდები მაგრამ სიამოვნებას მოგანიჭებს.
შუადღისით მეგობარმა შემოიარა. უცერემონიოდ მოგწყვიტა სტრიქონებად დალაგებულ ასოებს და რამოდენიმე ხელი ნარდი სასარგებლო ტაიმ-აუტი აღმოჩნდა. ფლეილისტი იგივე… გულითადი საუბარი საინტერესო თემებზე და ისევ რეგის ფონზე დაბრუნება სტროფების სამყაროში. წიგნის შემოლეული ფურცლების რაოდენობაღა დაგრჩა შესაცნობი. წინასწარ გრძნობ გამარჯვებას, წინასწარ მზად ხარ ,,დაპწიჭკვისთვის” ველში – ,,+ 1 წიგნი.” ამასობაში ღია ფანჯრიდან ფარდას გრილი ნიავი ებრძვის და სასიამოვნო შხაპუნა წვიმის ხმა უერთდება მასაკელას. საღამოს გეგმები ჩაშლის პირასაა, მაგრამ მაინც გიხარია გულში რომ ამის მიზეზი წვიმაა, ანუ ყველაფერი არაა დაკარგული, ანუ განწყობას შეინარჩუნებ მაინც და შეიძლება დღესვე შეუტიო ახალ წიგნს ახალი მუსიკალური ფონის თანხლებით… (more…)

მადლობა გუშინდელი საღამოსთვის

დაღლილი, დამძიმებული საღამოს ჰაერი მძიმედ გადადის ფილტვებში და შენც მიუყვები ძველი თბილისის ვიწრო გასასვლელებს. მთელი არსებით ცდილობ წარმოიდგინო მათი მშვენიერება, რომ როგორმე მოიშორო აზრი, რომელიც შენი დაბუჟებული ფეხების ირგვლივ ტრიალებს და გონებას უბრალოდ ერთი სული აქვს ცხელ აბაზანას შეერწყას. პატარა, სიძველისგან დაბრეცილი ქუჩები მაინც თავისას შვება. მანქანების ნაკლებობა ზოგადი ჩახუთულობის მიუხედავად მაინც გიქმნის წარმოდგენას სუფთა ჰაერზე. სასიამოვნოდ თბილ საღამოს ხალხი გამოუფენია გარეთ და ისინიც ათასი სხვადასხვა მიზეზით თუ უმიზეზოდ დააბოტებენ შენს გარშემო. ნათელია, რომ უბრალოდ სიამოვნებთ ეს გარემო. რამდენიმე კუთხესაც გაცდები და რაღაცნაირად ჩინურ უბანს მიმსგავსებულ ქუჩას დაადგები,  გადატვირთულს სარეკლამო აბრებითა და ათასგვარი ჩირაღდნებით, რომლებიც  თანამედროვეობისა და ამავდროულად სიძველის იმდენ ელემენტს შეიცავს, რომ აღარ ეტევა და გადმოდის. ერთმანეთის გვერდით მე-19 საუკუნის ხედებით დამშვენებული კაფე და შეძლებისდაგვარად თანამედროვე ელექრტონული მუსიკის კლუბია. მიუხედავად ასეთი არეულობისა ხალხის ნაკლებობას ეს პატარა ქუჩა არასოდეს განიცდის. შენც ერევი მათ ნაკადს და თითქმის ცარიელ, ძველ კაფეში პატარა ხის მაგიდასთან იკავებ ადგილს. მოუხერხებელი სკამი დიდად არ განაღვლებს დამანჭვამდე დაღლილს და დაჯდომის პირველი წუთებით ტკბები… ცხელი ჩაი ნაწილობრივ გაბრუნებს ამ ქვეყნად და მუდარით სავსე თვალებით უყურებ ჭაღარა საქსოფონიან ბუნჩულა კაცს, რომელიც თავის საქმეს იწყებს და მომაჯადოებელი მელოდია ისევ გიტაცებს ამ ხმაურიანი პლანეტიდან სადღაც… უწონადობაში მყოფს, მხოლოდ ყრუ გუგუნად გესმის გარშემო მოგროვილი ხალხის ჩოჩქოლი. უკან დაბრუნებულს უშაქრო ჩაის მეორე ფინჯანი გხვდება გამოცლილი და ფეხები, რომლებიც აღარ ტირიან დაღლილობისგან; ისინიც მშვიდად აჰყოლიან ჯაზის მიმოქცევას და გამოზომილად ირხებიან აქეთ-იქეთ.
გვიანია, არ გინდა ადგომა, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანია. უკვე ისევ მიუყვები ნესტიან ვიწრო ქუჩებს  და გონებაში იმეორებ კარგ, ნამდვილად კარგ მელოდიას, რომელიც სახლისკენ მიმავალ გზას ათჯერ გიმცირებს და შესაბამისად გახარებს ის ფაქტიც, რომ სული დაასვენე, ხორცის დაღლით კი არავინ მომკვდარა ჯერ…

%d bloggers like this: