ხეობა


ალბათ დადგა ის დროც, რომ სანტიმეტრებით მაინც მოვიწიე შენსკენ და ყველაფრის მიუხედავად ვცდილობ რომ მათ თავდაპირველ რაოდენობას რაღაც მაინც შევმატო, თუმცა წარსულის სიბლანტე ჯერ ისევ მომყვება ჭაობისფერი სახადივით.
ვწევარ ნახევრადბნელ ოთახში, წინა დღეების ორომტრიალით სულმილეული და ვფიქრობ რამდენის შეძლებაა რეალური როცა ,,დუხზე’’ ხარ ადამიანი. როცა არ ფიქრობ, არ გაშინებს და არ გაბრკოლებს ღამე და სიცივე, გადაღლა და მოსალოდნელი სირთულეები. როცა სადღაც შიგნით მხოლოდ საქმის ბოლომდე გაკეთების სურვილის სითბოს გრძნობ და ასევე შენთვის გიხარია რომ ეს ყველაფერი უბრალო მოვალეობაზე გაცილებით მეტია და ის საიდანღაც სიღრმიდან მოდის, იქიდან, სადაც საერთოდ იბადება ნებისმიერი ურთიერთობა… (more…)

Advertisements

ბრძოლა გონებასთან

რადგან ჩემი დაღრძუებული სხეული, აგერ უკვე ხუთი თვეა არსად გადამითრევია დიდ მანძილზე, გონება სასტიკ სიგნალს იძლევა ყოველმხრივ. ის ხომ მიუჩვეველია ასეთ რეალობას. მისი სამყარო სხვა იყო, მუდამ გზაში, მანქანით, ფეხით, ავტობუსით, დიდი შემადგენლობით ან მარტო. რა აზრი ჰქონდა?! მთავარია, რომ ეს ყველაფერი ერთად თუ არა, იმ დღეს სურვილი მაინც იყო სადმე წასვლის, გაპარვის, გაქცევის და გეგმაც მზად იყო ყოველთვის. თან ეს გეგმა მუდამ მარტივი, ის უბრალოდ არ არსებობდა. 🙂 წამში მიღებული გადაწყვეტილება და მე უკვე გზაში ვარ, მანძილისა და დროის მიუხედავად! ახლა კი წამპალი რეალობა! სარკეში ჯოხიან, წუწუნა პენსიონერს ვხედავ, რომელსაც სახლიდან გასვლაც კი არ უნდა ზედმეტად. ქალქგარეთ წასვლაზე ხომ საერთოდ ლაპარაკიც არაა. ბოლოს დეკემბერში ვცდილობდი დამემტკიცებინა ჯიუტი გონებისთვის, რომ ეს შემიძლია. პრინციპში სხვა გამოსავალი არც მქონია, სოფელში ხომ არ დავრჩებოდი… ასე რომ მშვიდად ჩავჯექი სამარშრუტო ტაქსში და საათნახევრიანი გზა, რომელიც აქამდე მართლა ათასჯერ მაქვს გავლილი და დღეში რამდენჯერმეც კი, ყველაზე დამღლელი და საშინელი იყო მთელ ჩემს მგზავრობებს შორის! ეს იყო და ეს, მას შემდეგ აღარ მიცდია!
(more…)

%d bloggers like this: