აჩრდილი

,,მე უკვე დიდი ბიჭი ვარ, წვერ-ულვაშიც გამომეკვეთა ასეა თუ ისე და… ღმერთო ჩემო, საკმაო გამოცდილებაც მაქვს ჩემ თანატოლებთან შედარებით. მათ თუ არა, მე ხომ ვიცი ეს?! რა მჭირს ახლა, თავი ხელში ვერ ამიყვანია, შიშის დრო სად არის ამ პაწია სიცოცხლეში? შიშის დრო არ არის! შიშის დრო არ არის!…’’ – იმეორებდა თავისთვის ჰენრიკი და ყველანაირად ცდილობდა არ მიბრუნებულიყო, თუმცა როცა ჩემს აივანს ჩაუარა ძალიან აჩქარებული ნაბიჯით, მისი გახშირებული სუნთქვის გარდა აშკარად დავინახე, რომ ერთი სული ჰქონდა უკან მიეხედა.
მისი ისტორია რამდენიმე წლის წინ დაიწყო, მაშინ ჯერ კიდევ მიამიტი, ცხოვრებით მხიარული, ოპტიმიზმით სავსე ბალღი გახლდათ. საჯარო ბიბლიოთეკის მცირე დარბაზში მომღიმარი სახით იჯდა რაღაც წითელყდიან წიგნს მიჩერებოდა. სათავგადასავლო რომანის ეს ნიმუში მეც გამოვიწერე მეორე დღეს და ის რომ შემოვიდა ვერც კი შევამჩნიე. უცბად დამადგა თავზე და სწორედ იმ გვერდის ციტირება გამიკეთა სადაც მისადაუნებურად მე შევჩერდი. (more…)

Advertisements

ტკბილი წერილი– ვანილის არომატით

აქ– სხვა ბლოგზე, სტუმრად, ჩუმად, მარტო….. უცნაური გრძნობაა, როცა ვირტუალური მეგობრის რეალურ სამფლობელოში იმყოფები. შიო, შიო ბატონი , შიკო…

შიო ბატონო გაცნობის დღიდან უცნაურად მომეჩვენა შენი ბლოგის მარტივი და გაუგებარი ჰედერი– შავი და წითელი ზოლებით, ლომებით და წარწერით “შიოს მარანი”.

–”ერთი მოცლილი და 40 წელს მიღწეული, ბიძაა, დეპრესია დაემართა და გადაწყვიტა ბავშვების მარაქაში გაერიოს”–გავიფიქრე გესლიანად და გადავსრიალდი სხვა ბლოგზე.

ეს არის ის  სტანდარტული ემოციის მქონე ცივი აზრი, რაც უხო ადამიანებთან პირველივე კონტაქტის დროს მიკიაფებს ხოლმე გონებაში და რომ არა ჩემი ადანიანების მიმართ ლოიალური დამოკიდებულება , უცერემონიოდ და უზრდელურად შევაქცევდი ზურგს.

(more…)

%d bloggers like this: