ჩვენ სამნი


მხოლოდ სამნი ვსხედვართ მბჟუტავი ყვითელი სინათლის გარშემო. უმოძრაობისაგან სიმხურვალეს მოკლებული სხეულები ზანტად გვიდევს გამხმარ სკამებზე და სიცოცხლის ნიშანწყალი თითქმის არ გვეტყობა. მხოლოდ ხანდახან ვასრულებინებთ ჩაის ჭიქას მაგიდა-ტუჩების მიმართულებით სწრაფ რეისს და ისევ უსიცოცხლო ატომების გროვასავით მივშტერებივართ ნახევრად ბნელ სივრცეს…
გარშემო მხოლოდ ჩუმი, სიცივენარევი სითბო ტრიალებს. მოსულმა და მოახლოვებულმა მდედრის ტიპის ადამიანმა თითქოს კონტაქტის დამყარებაც კი სცადა ჩვენთან, მაგრამ იგრძნო, რომ თავის სიცივეს ჩვენსას ვერ დაუმატებდა კიდევ და იმდენად ურეაქციოდ გაქრა, რომ ამ პატარა სამყაროს ოთხ წამში აღარ ახსოვდა მისი არსებობის შესახებ. ჩვენ კი შემდეგი რეისი შევასრულებინეთ ჩაის ფინჯანს და შემდეგი უსიცოცხლო მოძრაობა დავიწყთ გაქვავებით. (more…)

ინტერვიუ

დავსვი და დიკტოფონი ჩავრთე. ხმა არ ამომიღია…
,,ძირითადად ადამიანების მოქმედება ხომ მათი მოთხოვნებიდან გამოდინარეობს, ამიტომაც შეიძლება ყველაფრის დასაწყისად ჩავთვალოთ ეს ჯადოსნური ,,მინდა!’’
სწორედაც რომ მინდა ახლა ლაპარაკი! უბრალო მშვიდი დიალოგი მინდა ადამიანთან. ეს ძალიან მჭირდება, იმდენად, რომ ბოლო პერიოდში საკუთარ თავის შეცნობის გადაულახავ ბარიერადაც მექცა. იმდენად საჭიროა ეს დიალოგი, რამდენადაც ყოველ დღე რამდენიმე კილოკალორია ორგანიზმისთვის…
საქმის სერიოზულობა ალბათ მხოლოდ სიტყვების ფასის დონეზე დადის ჩემს ტვინამდეც, თორემ სხვანაირად აფორიაქდებოდა გონება და აიყოლიებდა ხორცისგან შემდგარ იარაღსაც ტანის სახით, აქედან კი ალბათ გამოვიდოდა რაღაც… რეალურად ის ისევ ჩუმად მიკუნჭულა ნაცემი და მისუსტებული სველ კუთხეში. მხოლოდ თავისთვის შოკირეულ რეჟიმში იმეორებს ოცნებას იმ უტოპიაზე, რომლისაც გონების რეალურ დროში მუშაობის დროს საერთოდ აღარ სჯერა თვითონაც. (more…)

! ! !

ძალიან მშვიდად გამეღვიძა. აი, ჩემი თავი რომ წარმოვიდგინე გარედან, ვიწექი მძინარე და უბრალოდ თვალები გავახილე ნელა. არც გავნძრეულვარ, ისევე წყნარად გადმოვიტანე ფიქრი სიზმრიდან ცხადში და განვაგრძე… სიზმარი კი დიდად არაფრით განსხვავდებოდა სხვებისგან, მაგრამ რაღაც იყო მასში ისეთი, რამაც იქვე დამაფიქრა და მერე აგერ ეხლაც არ მასვენებს…
ვისაც ალკოჰოლთან ნორმალური დამოკიდებულება გააჩნია, ეცოდინება რა არის მთვრალი კაცის სიარული, ყოველგვარი წესის გარეშე რომ გაქანებს აქეთ-იქეთ. კიდევ უფრო საოცარია ეს მომენტი სიზმაში, ცოტა ფანტაზიასაც თუ შეურევ საინტერესო რამე გამოდის. მეტი უწონადობა და მოძრაობების უმართაობა… მგონი ძალიან გავერთე! მოკლედ, დამესიზმრა, რომ ელბაქიძის დაღმართს მოვუყვებოდი მთვრალი. მსუბუქი, გაქცეული ნაბიჯებით. გზის ყოველი წამით ვტკბებოდი და როცა ვისკის ზედმეტმა დოზამ მარცხნივ პატარა სკვერისკენ მიბიძგა, შევყევი მას და მძიმედ დავეშვი ქვის სკამზე. ,,მგონი მარტო ამ სკვერშიღა დარჩა თბილისში ასეთი სკამები’’” – გავიფიქრე და გავახილე თვალები…
რამდენიმე წლის წინ გეგა თვაურიც ამ სკამზე იჯდა და კარგად დაკვირვებული თვალისთვის შესამჩნევად, მისი ტანიც ქანაობდა წითელი ღვინის მადლიანი ხასიათის გამო. პალტოს აკეცილი საყელო ლამის ბეჭებზე გადაეგდო, ღილები შეეხსნა და არანაირი მიმიკით არ იმჩნევდა სუსხიან თოვლნარევ ქარს, რომელიც პირდაპირ სახეში ურტყამდა გამწარებულად. პრინციპში ვერც სხვა მიმიკების თვალერებით იჯერებდით გულს, თითქოს გაყინულაო ისე მიმკვდარიყო უსიცოცხლო სკვერის გარემოს. ვინ იცის რა ფიქრები უტრიალებდა იმ წამს თავში. შეიძლება სწორედ ლუკაზე ფიქრობდა… (more…)

Друзья

была пора, я был ребенком,
Пешком под столиком шатался,
Любил её да и не только,
Для всех любимым сам казался.

Прошли года, подрос, стал думать…
Вокруг менялись все цвета.
Я различал что ум, что тупость,
Натягивалась клевета.

Все с тем-же сердцем напивался,
Любовю подлых мне персон;
Простить всему всех собирался,
Но это был наверно сон…

Настал тот час, раскрылос небо,
Весь маскарад пошел на дно,
Понять кто мой, а кто им не был,
Смог только после и на зло…

На зло себе и всем на свете,
Я развернулся и ушел,
Проснулся в парке на рассвете,
Как будто весь с ума сошел.

Вернули в жизнь меня, подняли,
Кормухи дали и попить;
Друзья, что руку мне подали,
За них любово’б утопить…

Они мой свет и моё горе,
Объект всех дум мойх и слёз,
Любовь к ним у меня как море
Если’б не вы, друзья, то кто ж…?

ერთი წიგნის ამბავი

სწორედ ის პერიოდი იდგა, თბილისის პატარა ქუჩების აგურისფერს ოდნავ მწვანე რომ შეერევა ხოლმე და მზეც სასიამოვნოდ ატყუებს ხალხს მომაჯადოებელი სითბოთი ტალახიანი მარტის მერე…
მეგობარმა წიგნი ათხოვა. სასიამოვნო გარეგნობის ფურცლების კრებული თავიდანვე კარგად წავიდა და პირველი ნახევარი თვალმოუწყვეტლად ჩაამთავრა. იმდენად ჰგავდა სიუჟეტი მის ცხოვრებას, რომ სახიდან აღტაცება და გარკვირვება არ მოშორებია. ყოველი ფურცელი მისი ცხოვრების რომელიმე დღე იყო და ეს აგიჟებდა, თუმცა მთელი არსებით ცდილობდა გამკლავებოდა თითქოსდა უაზრო გრძნობებს, რომლებიც წიგნის მთავარი გმირის მიმართ გასჩენოდა.
საოცრად ბევრი საერთო ჰქონდათ… მასაც ის უხაროდა რაც იმ აჩრდილს, ორივეს ერთი და იგივე პრობლემები ჰქონდათ და ორივეს ერთი რითმით ენგრეოდათ ცხოვრება თავზე. ხო… სცენარში ნეგატივმა იმატა, იმდენად, რომ სასიამოვნოდ გაყოლებული სტრიქონები თავის ტკივილად გადაიქცა. ,,მეგობრები წავიდნენ…” აქ შეწყდა ყველაფერი. ამის ატანა უკვე მაზოხიზმისკენ იხრებოდა და ლამაზყდიანი წიგნი მაშინვე მოექცა ქსეროქსის ფურცლებისა სხვა მხატვრული ლიტერატურის ქვეშ, ყველაზე ბოლო ადგილას.
თბილისის ქუჩებმა მთელი დოზით შეიწოვეს სიმწვანე და უკვე გახუნებულ მტვრის ფერსაც ირევდნენ ნელ-ნელა. აუტანელი სიცხის მერე უჩვეულოდ გრილი საღამო იყო, როცა თხელმა წიგნმა ისევ დაიმსახურა ყურადღება და ქაღალდების მაღალი სვეტის სიმძიმეს თავი დააღწია. რამოდენიმე წაუკითხავი ფურცელი მეგობრების წასვლის მომენტის მერე წამებში იქნა აღქმული და გული სწორედ იმ მეგობრებისადმი უსაზღვრო მადლიერების გრძნობით აივსო, რომლებიც არსად წასულან და პირიქით, ყოველთვის როდესაც ამის შიში ჰქონდა, იქვე, ახლოს იმყოფებოდნენ და მის გადარჩენაზე ზრუნავდნენ. იქნებ ეს წიგნიც თვეების წინ წასაკითხად განწირული იყო იმ თანადგომისთვის, როგორიც ჩინელებს გააჩნიათ ერთმანეთის მიმართ!
ყოველ შემთხვევაში ამ წიგნის დასრულება უნდა იყოს რაღაცის დასაწყისი, რაღაც კარგის! ისეთის, რაც ბოლო პერიოდის უღირსობებს ჩამოარერეცხავს სახიდან, რაც დაეხმარება საკუთარი ფესვის მონახვაში და დააბრუნებს დედამიწაზე, სადაც თურმე სიყვარული ბევრად მეტია სხვა უაზრო სისულელეზე. იმ სისულელეზე, რომლის ერთადერთი დანიშნულებაა, სიკეთის კატალიზატორობაა!

მეორე მე და მე

სავსე მთვარე კარგად ანათებდა ირგვლივ ყველაფერს. მის მაისურზე დატანილი ნახატის ფერების გარჩევაც კი შეიძლებოდა, რის ნაკლებობასაც აშკარად არ განიცდიდა ეს ნაჭერი…
გაჩერდა. მოწყვეტით მოეშვა მუხლებში და იქვე გრილ ბალახზე მიჯდა. გონებამ რეალური უკუაგდო და ერთი წლით უკან გადაახვია მიმოფანტული კადრები.
აი, დგას ქუჩის კუთხეში, გვიანია. თითებს შორის ატრიალებს სიგერეტის ღერს და ცალი ფეხით მიყუდებულა ხეზე, ღამის სუსხს არ იმჩნევს. ადამიანი დალანდა ცუდად განათებული ლამპიონების შუქზე. თანდათან უახლოვდებოდა ძლივს შესამჩნევი ბარბაცით ახალგაზრდა. საკმაო მანძილზე მოახლოვებული შეძლო დაეთვალიერებინა. თავისუფალ სტილში ჩაცმულს, პერანგი ქამრის ზემოდან გადმოეფინა, ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო და ტუჩების კუთხეში მოქცეულ სიგარეტს მშვიდად, თუმცა ხარბად ექაჩებოდა. ოდნავ გაღიმებული სახე წამოწითლებული ჰქონდა და თვალები საოცრად უბრწყინავდა. ხო, ასეთი ამოიცნო საკუთარი თავი! შეხვედრას არ ელოდა, მოუსვენრობა დაეტყო. ხეზე მიყუდებული ფეხი ძირს დაუშვა და დატანჯული სიგარეტის ღერი მოუკიდებლად პირში გაიქანა. (more…)

მადლობა გუშინდელი საღამოსთვის

დაღლილი, დამძიმებული საღამოს ჰაერი მძიმედ გადადის ფილტვებში და შენც მიუყვები ძველი თბილისის ვიწრო გასასვლელებს. მთელი არსებით ცდილობ წარმოიდგინო მათი მშვენიერება, რომ როგორმე მოიშორო აზრი, რომელიც შენი დაბუჟებული ფეხების ირგვლივ ტრიალებს და გონებას უბრალოდ ერთი სული აქვს ცხელ აბაზანას შეერწყას. პატარა, სიძველისგან დაბრეცილი ქუჩები მაინც თავისას შვება. მანქანების ნაკლებობა ზოგადი ჩახუთულობის მიუხედავად მაინც გიქმნის წარმოდგენას სუფთა ჰაერზე. სასიამოვნოდ თბილ საღამოს ხალხი გამოუფენია გარეთ და ისინიც ათასი სხვადასხვა მიზეზით თუ უმიზეზოდ დააბოტებენ შენს გარშემო. ნათელია, რომ უბრალოდ სიამოვნებთ ეს გარემო. რამდენიმე კუთხესაც გაცდები და რაღაცნაირად ჩინურ უბანს მიმსგავსებულ ქუჩას დაადგები,  გადატვირთულს სარეკლამო აბრებითა და ათასგვარი ჩირაღდნებით, რომლებიც  თანამედროვეობისა და ამავდროულად სიძველის იმდენ ელემენტს შეიცავს, რომ აღარ ეტევა და გადმოდის. ერთმანეთის გვერდით მე-19 საუკუნის ხედებით დამშვენებული კაფე და შეძლებისდაგვარად თანამედროვე ელექრტონული მუსიკის კლუბია. მიუხედავად ასეთი არეულობისა ხალხის ნაკლებობას ეს პატარა ქუჩა არასოდეს განიცდის. შენც ერევი მათ ნაკადს და თითქმის ცარიელ, ძველ კაფეში პატარა ხის მაგიდასთან იკავებ ადგილს. მოუხერხებელი სკამი დიდად არ განაღვლებს დამანჭვამდე დაღლილს და დაჯდომის პირველი წუთებით ტკბები… ცხელი ჩაი ნაწილობრივ გაბრუნებს ამ ქვეყნად და მუდარით სავსე თვალებით უყურებ ჭაღარა საქსოფონიან ბუნჩულა კაცს, რომელიც თავის საქმეს იწყებს და მომაჯადოებელი მელოდია ისევ გიტაცებს ამ ხმაურიანი პლანეტიდან სადღაც… უწონადობაში მყოფს, მხოლოდ ყრუ გუგუნად გესმის გარშემო მოგროვილი ხალხის ჩოჩქოლი. უკან დაბრუნებულს უშაქრო ჩაის მეორე ფინჯანი გხვდება გამოცლილი და ფეხები, რომლებიც აღარ ტირიან დაღლილობისგან; ისინიც მშვიდად აჰყოლიან ჯაზის მიმოქცევას და გამოზომილად ირხებიან აქეთ-იქეთ.
გვიანია, არ გინდა ადგომა, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანია. უკვე ისევ მიუყვები ნესტიან ვიწრო ქუჩებს  და გონებაში იმეორებ კარგ, ნამდვილად კარგ მელოდიას, რომელიც სახლისკენ მიმავალ გზას ათჯერ გიმცირებს და შესაბამისად გახარებს ის ფაქტიც, რომ სული დაასვენე, ხორცის დაღლით კი არავინ მომკვდარა ჯერ…

მადლობა, მართლა მადლობა!

ერთი და იგივე, მუდმივ replay-ზე დაყენებული მელოდია, რომელიც წესით ახლა არ შეიძლება, მაგრამ სხვაგვარად უბრალოდ არ შეუძლია გონებას და დაღლილობისაგან აღარც კი მიყვება ნოტებს, ისე თავისთვის, უაზროდ ჩაესმის ეს ბგერები, რომლებიც ახლა მხოლოდ თავის ტკივილის წამალია მისთვის.

(more…)

დიდი დათვის თანავარსკვლავედი

ისევ დაღამდა… ისევ ისეთი მშვიდი სიბნელე იყო, როგორც წინა დღით. ოღონდ დღეს უკვე აღარ წვიმდა და ცაზე იმდენივე ვარსკვლავი იყო, რამდენიც ჩვეულებრივ არის ხოლმე აქ. ისევ ისე ვიდექი ჩემი სახლის წინ და ისევ ისე ვხედავდი პლანეტა ვენერას ეკლესიის ორ გუმბათს შორის! ნელ-ნელა მოვაბრუნე მზერა მარცხნივ და ბავშვობის წლებიდან გავიხსენე ,,დიდი დათვის თანავარსკვლავედი’’ უფრო მეტად შემოვბრუნდი და ჩემი ,,ფერადი ვარსკვლავიც’’ იქ იყო-მარსი!
-ასეთ ცას თბილისში ვერასოდეს ნახავ! – ამოვიოხრე.
-ცას დაეძებ ბიჭო?- მარიმ ვერ გამიგო.
-შენ რა გიჭირს, სულ მას უყურებ და რა გენაღვლება, მე კი…
-კაი რაა, სულ არ ვუყურებ მე, სად გამექცევა?- იცინის…
-ეჰ მარი, მარი! – გვერდზე ვუჯდები და გულში ვიხუტებ მარის.
მარი ჩემი მეგობარია. როგორ მახსოვს, რომ გავიცანი, ის დღე… ვიტყუები! აბა საიდან მემახსოვრება? მაგ დღეს მშობლებმა ორივე ერთ მანეჟში ჩაგვსვეს და მას მერე მოყოლებული ასე ვეხუტებით ერთმანეთს მთელი ცხოვრება! (more…)

რა სასაცილოდ გეძინა გუბეში გახსოვს?! :)

არაფერი ჯობია დილაადრიან (რაღა დროს დილაა, მაგრამ მაინც…) მეგობართან გულითად საუბარს! ოღონდ ისეთს, მხიარულს, როცა პრობლემები გვერდძე გადაგაქ, ივიწყებ და მხოლოდ დადებითი ენერგია მოდის, დიალოგის საერთო თემა, ლამაზი მომენტების გახსენება და ხუმრობაა!

ეს ყველაფერი ალბათ მილიონჯერ გაქვთ უკვე მონაყოლი და გაგონილიც! ძალიან მკაფიოდ გახსოვთ თავს დატყდარი სასცილო ისტორია, მაგრამ მაინც იხსენებთ თავიდან. გარეშე თვალმა შეიძლება ამრეზითაც კი შემოგხედოთ, მერამდენედ ღადაობენ ამ ხუმრობაზეო, მაგრამ თქვენ მაინც გეცინებათ, იმიტომ რომ ეს თქვენი ხუმრობაა. სამეგობროს ხუმრობა, რომელიც ალბათ 20 წლის მერე საერთოდ აღარ იქნება მოდაში და შეიძლება დავიწყებასაც მიეცეს, მაგრამ თუ ერთ-ერთს მაინც გაახსენდება, ისევ ისეთივე მხიარულებას გამოიწვევს თქვენს გულებში. (more…)

%d bloggers like this: