მაგრძნობინეთ

ხელოვანი მინდა ვიყო. იმიტომ არა რომ პოპულარობა მწადია. არა საერთოდ! პირიქით მთელი ცხოვრება ვცდილობ ჩრდილში დარჩენას და მეორეხარისხოვნებისთვის ვიბრძვი. ეს რა მოსატანია ეხლა და ისე კი ხელოვანი კაცის მშურს, რადგან შეუძლია თავისი რაღაცის მოწოდება ჩვენთვის, უბრალო მოკვდავი ადამიანებისთვის. სიმღერით, მელოდიით, ჩანახატითა თუ ფოტოთი ჩვენ მის ავტორს შევიგრძნობთ და ამით მისი მესაიდუმლეები ვხდებით. ასეთი ნიჭის პატრონი ალბათ მასებს დავგრუზავდი  მაგრამ სადაა ეს ბედნიერება?!
მარტივი ლოგიკა მეუბნება რომ თუ ძალიან გინდა წადი და ისწავლეო, მაგრამ რატომღაც უფრო მგონია რომ ასეთ რამეს ვერც ერთი მასწავლებელი ვერ გასწავლის თუ დაბადებიდან არ გაქვს გამჯდარი სულში და მხოლოდ თოჯინა გამოხვალ, რომელიც უსახოდ აგდია დიდი მოცულობის ტომარაში და ფასდაკლებით იყიდება, როგორც ,,დეშოვკა’’.
შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ, მაგალითისთვის კი მინდა მოვიყვანო თუნდაც ქართული ჯგუფი ,,ქუჩის ბიჭები’’ და რუსული ,,დდტ’’. პირველის შემთხვავაში პირადად მე მესმის რაღაც მელოდია და რაღაც ტექსტი. მეორე ვარიანტში კი ვგრძნობ მათ ყველას, სოლისტს, გიტარისტს, სიმღერას, როგორც ერთ მთლიანს და ვხედავ იმ ემოციას, რისი გადმოცემაც მათ უნდათ. შესაბამისად მე ვთვლი, რომ ეს ადამიანები ხელოვნების ნიჭით არიან დაჯილდოებულები. მე ვუყურებ ფილმებს და ვხვდები, რომ რაღაც ახალი ვიგძენი და ვისწავლე ან ცხოვრების ორი საათი უაზროდ დავკარგე მონიტორთან. ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს მგონი მიმიხვდით რის განსხვავებას ვცდილობ და ამასთან ავღნიშნავ, რომ რაღა თქმა უნდა შეიძლება მეც უნიჭო აუდიტორია ვარ და ზოგიერთის ნათქვამი ვერ მოდის ჩემამადე, მე კი მას ზემოთ ხსენებულ ტომარაში ვათავსებ ეგრევე. ამიტომაც, კიდევ ერთხევ ვაფიქსირებ, რომ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია და მთავარი სათქმელი კი პირველსავე სტრიქონში ვთქვი. მეც მინდა ვინმეს ვაგრძნობინო და მხოლოდ უსულო ხორცის სახით არ წავიდე ამ ქვეყნიდან.

Advertisements
%d bloggers like this: