აბა რა მოსატანი იყო ეს?!

ის გარბოდა! გარბოდა და არ ჩერდებოდა! გაშლილი, ცისკენ აღმართული ხელები მის მიხრა-მოხრას უჩვეულო შტრიხებს მატებდა. ნახევრად დაშლილი კიკინა უფრო და უფრო მძიმედ ურყამდა ბეჭებზე, თვალწინ გაელვებულ სივრცეს უფრო და უფრო დაბინდულად ხედავდა, მაგრამ ის არ ჩერდებოდა, მაინც ჯიუტად მისდევდა… ყველაფერი კი აქ დაიწყო. აქ, ამ ოთახში, როცა საიდანღაც მოსულმა გზადაგზა დატოვა დამტვერილი ფეხსაცმელი, მძიმედ დაეცა სკამზე და (more…)

Advertisements
%d bloggers like this: