ინტერვიუ

დავსვი და დიკტოფონი ჩავრთე. ხმა არ ამომიღია…
,,ძირითადად ადამიანების მოქმედება ხომ მათი მოთხოვნებიდან გამოდინარეობს, ამიტომაც შეიძლება ყველაფრის დასაწყისად ჩავთვალოთ ეს ჯადოსნური ,,მინდა!’’
სწორედაც რომ მინდა ახლა ლაპარაკი! უბრალო მშვიდი დიალოგი მინდა ადამიანთან. ეს ძალიან მჭირდება, იმდენად, რომ ბოლო პერიოდში საკუთარ თავის შეცნობის გადაულახავ ბარიერადაც მექცა. იმდენად საჭიროა ეს დიალოგი, რამდენადაც ყოველ დღე რამდენიმე კილოკალორია ორგანიზმისთვის…
საქმის სერიოზულობა ალბათ მხოლოდ სიტყვების ფასის დონეზე დადის ჩემს ტვინამდეც, თორემ სხვანაირად აფორიაქდებოდა გონება და აიყოლიებდა ხორცისგან შემდგარ იარაღსაც ტანის სახით, აქედან კი ალბათ გამოვიდოდა რაღაც… რეალურად ის ისევ ჩუმად მიკუნჭულა ნაცემი და მისუსტებული სველ კუთხეში. მხოლოდ თავისთვის შოკირეულ რეჟიმში იმეორებს ოცნებას იმ უტოპიაზე, რომლისაც გონების რეალურ დროში მუშაობის დროს საერთოდ აღარ სჯერა თვითონაც. (more…)

***

ვწერ კვლავ იმაზე რაც მომდის თავში,
გამოღამებულ თვალებს ვერ ვმალავ,
შენი აჩრდილი ისევ დგას კარში,
ისევ მეძახი, მაგრამ მე წავალ…

წავალ, ცხოვრების ბილიკს მივაგნებ,
იქნებ მაგისთვის იღბალიც მეყოს;
ვიცი, საქციელს ჩემსას ვინანებ,
მაგრამ ჩავიკლავ ამ გულის ექოს.

სადღაც წარულმა დასერა სული,
სადღაც ისევ ვგრძნობ სიცოცხლის სურვილს,
გავგლიჯო მინდა შუაზე გული,
მაგრამ დარაჯად ისევ შენ უვლი.

არ მაძლევ ნებას მაღლა გავფრინდე,
იქ, სადაც მინდა ვიყო ღვთაება;
რატომ არ მომკალ ან რად დამინდე?
რატომ მარგუნე ბედად წამება?

ახლაღა ვხვდები ფასს, რაც დავკარგე
ღიმილი ჩემი მსოფლიოდ ღირდა.
ფირქუშის რუხი თავი დამადგეს
წამართვეს ისიც, რაც იყო წმინდა.

ავიტან მასაც, მოვირგებ მხრებზე,
ეს მარტოობა ვიცი მოკვდება;
ვიღაცა მოვა, მოვკიდებ ხელზე
და თეთრი ღამეც მაშინ მორჩება!

 

 

%d bloggers like this: