ხეობა


ალბათ დადგა ის დროც, რომ სანტიმეტრებით მაინც მოვიწიე შენსკენ და ყველაფრის მიუხედავად ვცდილობ რომ მათ თავდაპირველ რაოდენობას რაღაც მაინც შევმატო, თუმცა წარსულის სიბლანტე ჯერ ისევ მომყვება ჭაობისფერი სახადივით.
ვწევარ ნახევრადბნელ ოთახში, წინა დღეების ორომტრიალით სულმილეული და ვფიქრობ რამდენის შეძლებაა რეალური როცა ,,დუხზე’’ ხარ ადამიანი. როცა არ ფიქრობ, არ გაშინებს და არ გაბრკოლებს ღამე და სიცივე, გადაღლა და მოსალოდნელი სირთულეები. როცა სადღაც შიგნით მხოლოდ საქმის ბოლომდე გაკეთების სურვილის სითბოს გრძნობ და ასევე შენთვის გიხარია რომ ეს ყველაფერი უბრალო მოვალეობაზე გაცილებით მეტია და ის საიდანღაც სიღრმიდან მოდის, იქიდან, სადაც საერთოდ იბადება ნებისმიერი ურთიერთობა… (more…)

Advertisements
%d bloggers like this: