! ! !

ძალიან მშვიდად გამეღვიძა. აი, ჩემი თავი რომ წარმოვიდგინე გარედან, ვიწექი მძინარე და უბრალოდ თვალები გავახილე ნელა. არც გავნძრეულვარ, ისევე წყნარად გადმოვიტანე ფიქრი სიზმრიდან ცხადში და განვაგრძე… სიზმარი კი დიდად არაფრით განსხვავდებოდა სხვებისგან, მაგრამ რაღაც იყო მასში ისეთი, რამაც იქვე დამაფიქრა და მერე აგერ ეხლაც არ მასვენებს…
ვისაც ალკოჰოლთან ნორმალური დამოკიდებულება გააჩნია, ეცოდინება რა არის მთვრალი კაცის სიარული, ყოველგვარი წესის გარეშე რომ გაქანებს აქეთ-იქეთ. კიდევ უფრო საოცარია ეს მომენტი სიზმაში, ცოტა ფანტაზიასაც თუ შეურევ საინტერესო რამე გამოდის. მეტი უწონადობა და მოძრაობების უმართაობა… მგონი ძალიან გავერთე! მოკლედ, დამესიზმრა, რომ ელბაქიძის დაღმართს მოვუყვებოდი მთვრალი. მსუბუქი, გაქცეული ნაბიჯებით. გზის ყოველი წამით ვტკბებოდი და როცა ვისკის ზედმეტმა დოზამ მარცხნივ პატარა სკვერისკენ მიბიძგა, შევყევი მას და მძიმედ დავეშვი ქვის სკამზე. ,,მგონი მარტო ამ სკვერშიღა დარჩა თბილისში ასეთი სკამები’’” – გავიფიქრე და გავახილე თვალები…
რამდენიმე წლის წინ გეგა თვაურიც ამ სკამზე იჯდა და კარგად დაკვირვებული თვალისთვის შესამჩნევად, მისი ტანიც ქანაობდა წითელი ღვინის მადლიანი ხასიათის გამო. პალტოს აკეცილი საყელო ლამის ბეჭებზე გადაეგდო, ღილები შეეხსნა და არანაირი მიმიკით არ იმჩნევდა სუსხიან თოვლნარევ ქარს, რომელიც პირდაპირ სახეში ურტყამდა გამწარებულად. პრინციპში ვერც სხვა მიმიკების თვალერებით იჯერებდით გულს, თითქოს გაყინულაო ისე მიმკვდარიყო უსიცოცხლო სკვერის გარემოს. ვინ იცის რა ფიქრები უტრიალებდა იმ წამს თავში. შეიძლება სწორედ ლუკაზე ფიქრობდა… (more…)

Advertisements
%d bloggers like this: