“ხელოვნურ საფარზე თამაში პრეზერვატივით სექსს ჰგავს”

ეს სიტყვები შოთა არველაძეს ეკუთვნის. ,,ალკმაარში” მისი მოღვაწეობის პერიოდში სტადიონის ბუნებრივი საფარის ხელოვნურით შეცვლის თაობაზე ჩატარებულ გამოკითხვას რომ პასუხობდა…
ზოგადად, ყოველი წაკითხული წიგნის გარჩევის (მითუმეტეს საჯაროდ) მომხრე არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ გადავწყვიტე გამონაკლისი დავუშვა. გარჩევა ცოტა ხმამაღალი ნათქვამიც კი გამომდის და ალბათ უფრო უპრიანი იქნებოდა, წაკითხულის მერე ემოციებად მომენათლა ეს ყველაფერი. უფრო მარტივია…
გუშინ დაბადების დღე მქონდა. დათო ტურაშვილის ბოლო წიგნი – ,,მე რომ ფეხბურთელი ვიყო” მაჩუქეს. ნამდვილი მიზანში გარტყმა იყო. მის ადგილზე მეც ამას ვაჩუქებდი ჩემ თავს, რადგან ეს ავტორი სულ ყველაზე მარტივად რომ ვთქვა, მაგრად მხიბლავს.
რამდენჯერმე კამათი მქონდა და გურამ დოჩანაშვილთან შემიდარეს. თუმცა, ჩემი აზრით, ეს იგივეა რომ SUBARU impreza თუნდაც mercedes-ს შევადაროთ  lancer EVOLUTION –ის ნაცვლად. სუბიექტურად ვთვლი რომ თავის ჟანრში ერთ-ერთი საუკეთესოა. ვერ ვკაიფობ წიგნებზე რომელთა გაგებას განსაკუთრებული ხასიათი, განწყობა, დრო ესაჭიროება და ძნელია. ანდა ბუნებისა და ჩაცმულობის ერთგვერდიანი აღწერილობებითაა გატენილი. ტურიკა (გავკადნიერდები და ასე მოვიხსენიებ) უბრალოდ მარტივად წერს და ბევრს ამბობს. წარმომიდგენია რა ინფორმაცია იქნებოდა მის წიგნში, ორჰან ფამუქის თუნდაც ,,თოვლი”-ს ხელა რომ დაეწერა. იქნებ აპირებს კიდეც, თუ საშუალება მომეცემა, ვკითხავ. (more…)

Advertisements

თბილისი

გომელაურმა მომაყარა მასზე რითმები,
და მე უკეთესს ვეღარ ვიტყვი, არც მინდა გულით,
სულ აღარა მაქვს თავზე ნაღდად მაგდენი თმები,
ამ ქალაქის სტრესს რომ გავუძლო, არ მოვკვდე სულით.

ამდენი ჭუჭყი, უვიცობა ამოდის ყელში,
მეტასტაზები არ ჩერდება, ეკვრის გალავანს,
გამოღვიძებულს დილით მხვდება ნიჩაბი ხელში,
მაგრამ ამითი მე ვერ ვებრძვი ამდენ განავალს.

მწვანე სიბლანტე ნელა-ნელა მიმათრევს ქვემოთ,
არსაიდან შველა, მარტოდმარტო მხედავს ცერბერი,
ახლა გავიგებ ალბათ ძველი ბძოლების გემოს,
ფრთებს ზედ შევამსხვრევ და მოვკვდები როგორც ჩემები…

უცხო თვალისგან დამალული გავქრები, მაგრამ
ამ ქალაქის სუნს არ შევიგრძნობ მაინც გონებით,
ჯამლეტასა და ჯონდოს გვერდზე იდექით მარად ,
მე უარმყავით, მოიქეცით როგორც მონები.

მუხლებზე მიდევს ,,ჩაძირული ქალაქის ღამე,’’ 
ის ღამე რომლის დაბრუნება არ გვსურს არავის,
პირიქით თუა, მაშინ ხალხო, მითხარით რამე!
ხომ ხედავთ ცალკე ბრძოლის ძალა ჩვენში არ არის.

რა მოხდა ერთად რომ დავუდგეთ ქალაქს საშველად,
ის დავუბრუნოთ რაც ეკუთვნის დაბადებიდან,
მხოლოდ გაგება, სიყვარული გვინდა საშენად, 
პარაზიტები თავისითვე გადადგებიან.

მერე გავივლით სასეირნოდ ისევ ქუჩებში,
დაგვეხვევიან ცისარტყელის ფერად მუზები,
ნაღდი თბილისის ეშხს ვაკოცებთ გრძნობით ტუჩებში,
მეობის კარტად გვეყოლება მხოლოდ ტუზები.

მთელი ეს თემა ისევ რჩება ოცნებად, ბრძოლად…
უფლის შვილების გვეკარგება ყოველი ნაკვთი,
ეს რეალობა არ აფეთებს ჩვენ გულში ძრწოლას, 
რაღაც გვჭირდება ასანთებად, მაგვარი ნავთის.

ამ ნავთს ოდესმე ნაპერწკალი მაინც მიუვა, 
უბრალოდ უნდა გავახილოთ ფართოდ თვალები, 
შერონზე მეტად დავაფასოთ ბებო გიულა,
და მის მაგივრად ჩვენს სინდისთან გვქონდეს ვალები.

%d bloggers like this: