ნოსტალგია

ხოოო…
რისი თქმა შეიძლება ამ ყველაფერზე გარდა იმისა, რომ არსებობს მაინც ამ ქვეყანაზე რაღაც?… არსებობს! თან როგორი და თან რამდენი?! 2000-იანი წლების, იმედი-L-ის ერთ-ერთი განთქმული რეკლამიდან მოყოლებული სასიამოვნო მოულოდნელობები არ გველევა ან…
ან უბრალოდ გარემოს გასაფერადებლად ვახალისებთ და ერთმანეთს ვუკავშირებთ გარკვეულ მოვლენებსა და ფაქტებს. ზოგიერთი სრულ დამთხვევამდეც კი მიგვყვავს, მაგრამ მთავარი ეს არაა. მთავარი ისაა, რომ ამ ყველაფერს თავისი შედეგი აქვს და ეს შედეგი დადებითია ძირითადად.
ჩემთვის სულერთია, გინდათ მისტიკას დააბრალეთ, გინდათ დამთხვევას… მე და შენ რაღაც მომენტში, რაღაც ერთ დღეს ერთნაირად ვფიქრობდით, ერთსა და იმავე საგანზე. ეს უკვე დადებითი ემოციაა, ყოველგვარი გაფორმების გარეშე. თუმცა შემდეგი მისი განვითარება და ,,ნავაროტკები’’ ამ თემას განსაკუთრებულ ელფერს აძლევს.  (more…)

A hot cold

ის რაც გვაშინებს და გვაბედნიერებს…
როცა დაიბადა იმდენად ეუცხოვა შემოგარენი სამყარო, რომ ისედაც ერთი ციდა, სულ მთლად მოიბუზა და ჩაიმალა ფუმფულა სამოსელში. გამართლებულიც იყო, გარეთ სუსხიანი ცივი ქარი ქროდა და ამ პაწია უსუსურობას განადგურების თუ არა, ავადმყოფობის საფრთხეს მაინც უქმნიდა.
მას შემდეგ სულ ცოტა ხანმა და ბევრმა ქარმა განვლო. დღესაც ისევე ჩამალული თავის ფუმფულა სამოსში საყვარლად მოკუნტულა, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ შინაგანად ძალიან ძლიერსა და იმედებით სავსეს თხელ ფეხებზე ჰკიდია ქარიცა და მწველი სუსხიც. უხარია სახეში შემოყრილი თბილისის თოვლი, რადგან იცის მისი დადნობის მერე შეიღებება ყველაფერი მწვანედ და გაზაფხულის პირველი სხივები გარდატყდება მილეულ ლოლოებში.

ჯერ ისევ ქორფა და წმინდაა. ჯერ მხოლოდ თავის თავს ეკუთვნის და არავის მისცემია საშუალება თავისი ბინძური არსებით შეეხოს. ჯერ ისევ ჰგონია რომ ყველა წვიმის მერე ცისარტყელა ჩნდება. ჯერ ისევ უმანკოების არსებობის სჯერა და თავის სიწმინდეშიც დარწმუნებულია. მართალიც არის, მთავარია ჩვენ დავიჯეროთ მისი სიწმინდე და თავიდანვე არ მოვუსპოთ ეს ღვთაებრიობა.
ისევ თოვს და ისევ ტანგოს აკვნესებს ვიოლინო. ამ კვნესაში გაცოცხლებული ფანტელები გამალებით მხვდება სახეში. მომყავს მოკუნტული და არ ვიცი რა იქნება ერთ წელიწადში. სამაგიეროდ ზუსტად ვიცი რომ მინდა დავიცვა და გავზარდო, ვიცი რომ არ მეშინია. თავისი დიდი ლამაზი თვალებით მიყურებს და საოცრად მითბობოს მკერდს. ვგრძნობ და ვხვდები, რომ მაშინ, დაბადებისას უკვე იმდენად ძლიერი იყო ქვეყანას ამოაბრუნებდა. სხვანაირად დღევანდელ დღეს ვერ ჩააბამდა ცხოვრების უწყვეტობაში და ეს ღვარძლიანი, დამპალი და აქოთებული ამინდი ჩამნთქავდა შეუბრალებლად. მერე კი როდის გამითენდებოდა დილა ვინ იცის. ახლა ეს გარკვეულია, ახლა მოვდივარ და ამ პაწია სიყვარულით გულში, თავს ვიცავ წვდიადისგან, რომელიც ვერასოდეს ჩაძირავს ასეთ ფუმფულა, პატარა არსებებს. სიყვარული ყოველთვის დაიბადება და გადმოგვეცემა მხოლოდ სათუთი მოვლისა და რწმენის პირობით. დანარჩენი ჩვენზეა!

დავიწყება

მთებისკენ მიმავალ ბილიკს,
მზე ჩუქნის სხივებს ნედლს,
ხედი თვალებით მიგაბავს,
ცხოვრებას გახდის ნელს;

თეთრად მოსილი მწვერვალი
ამაყად გიგდებს ყურს,
რბოლოთ დაღლილი მწევარი
ძლივსღა იჩერებს გულს.

მუქი კონდახი კისერთან
ქამარზე ტოლჩა წყლის
მაღლა შეტოპა ისედაც,
 ამ მონადირემ წლის.

არ უფრთხის დიად არწივებს,
რახან ფეხით დგას ძირს.
კლდოვანებს ისე აწივლებს
ჯიხვებს არ აცლის ფიქრს.

მზე მერამდენედ გორდება,
დროს ვეღარ ზომავს თვლით,
გონებას ნელა შორდება,
იმ ქალის სახე თვით.

ყოველ დღე უფრო ბუნდოვნად
იხსენებს ჩალას, ტყეს,
მის სიცილს, ვნებას უპოვარს,
ღიმილით ხვდება დღეს.

იცის რისთვისაც მიიწევს,
მწვერვალის იქით მზე,
სულით მიჰყვება იმ ბიჭებს,
 აქ რომ ეძებდნენ გზებს… 

იპოვის თავისუფლებას,
გონებას მოხსნის შიშს;
შენი დანახვის წუთებმა,
ის დაამსგავსა გიჟს.

მიხედე აჩრდილს მაგისას,
მთიდან რომ დაგრჩა ხელთ.
ბედმა გრძნობები გვაღირსა,
გულს ნუღარ გავხდით ხმელს!

საღამო

ზამთრისპირული გამომშვიდების სითბო ისევ შერჩენოდა სასიამოვნოდ სუსხიან ჰაერს. მოვაბიჯებდი ძველებურად მარტო სინათლის ქალაქის ქუჩებში და ხარბად ვისრუტავდი წარსულის გრძნობებით გაჯღენთილ ჰაერს. ალბათ ადრე სიგარეტს გავუკიდებდი და მარჯვენა ხელზე შემცივდებოდა, მერე პაპიროსს ტუჩების კუთხეში მოვაქცევდი და ბოლო ნაფაზის შემდეგ კარგად დამუღამებული მანევრით გავიქნევდი შორს. ახლა აღარ ვეწევი, ბევრ სხვა რამესაც აღარ ვაკეთებ მაშინდელს. ბევრი რამე შეიცვალა და ბევრ ახალთან ერთად მიხარია, რომ ის ძველებური გრძნობები უბრალო გასეირნებამ დამიბრუნა ხალხისგან ცარიელ ქუჩებში. (more…)

შიმშილი

ისიც ჩემსავით ზის და ხარბად ახმაურებს გამომშრალ კლავიატურას, ან ფეხები შემოუწყვია მაგიდაზე…
ისიც გვიან მოვიდა გუშინ ველოსიპედით და დაღლილს საოცრად ესიამოვნა ცხელი წყალი…
ისიც ჩემსავით დადის მეგობრებთან ერთად ათას ადგილას და თითქმის არასოდეს ამბობს უარს ასეთ ღონისძიებებზე…
მას ჩემსავით მანქანა ჰყავს და დროდადრო შესანიშნავად ატარებს დროს ქალაქგარეთ…
დღესაც ის ჩემსავით ღიმილით უსმენს საყვარელ მელოდიას YouTube-ზე…
მე მშია…
მასაც შია…
მე დედას ველოდები, მეზარება თბილი სავარძლიდან ადგომა და რამის მომზადება. მირჩევნია ცოტა ხანს ,,გავუძლო’’ და მერე გემრიელად წავიხემსო.
ის ზის და მასაც ეზარება სავარძლიდან ადგომა, მას არაფერი დახვდება მაცივარში და შესაბამისად ვერც ვერაფერს გაიმზადებს. მისი დღუირი ულუფა დამთავრდა და ხვალამდე არც არაფერი იქნება…
მე შაურმა და მწვადი მიყვარს და ქოლესტერინისგან კუჭის პრობლემები მაქვს…
მას ხშირად საცხობში ნაყიდ საჭმელზე გაუტარებია დღე და მასაც კუჭის პრობლემა აქვს…
მე ვიღლები მონიტორის ყურებით და საწოლში წიგნს მივათრევ რომ დამეძინოს…
ისიც მიათრევს წიგნს და იძინებს რომ შიმშილი აღარ იგრძნოს…
მეორე დღეს მე მხაირულ ხასიათზე ვიღვიძებ და მას ვხვდები რადგან ის მხიარული ადამიანია…
მეორე დღეს ის მე მხვდება მხიარულ ხასიათზე, რადგან არავის არასოდეს აგრძნობინებს თავის რეალურ შიმშილს!

ოთხიათასიანები

წამოსულა გავარვარებული სფერო, წამოსულა და იმდენი უვლია სანამ კლდოვან სიმაღლეს არ აჯობა ცისკენ გაფრენაში. აჯობა და მისი სხივებიც საამო მალამოსავით მომეხვია სახეზე, გამაყუჩა წამით და მომეალერსა…
შვიდს წუთები აკლდა, მაგრად რომ გავიზმორე და ბუნებრივად გაღვიძებული სახე მზეს მივუშვირე. გარშემო ყვითელი და ნარინჯისფერი გამმა ყვაოდა მთელი ძალით. თავს ოთხიათასიანები წამომდგომოდნენ და ღიმილით მეფერებოდნენ მძინარეს ალბათ. პირველ სხივებს მინდობოდნენ დახრამული ფერდობებით და დუმილს მისცემოდნენ მთელი არსებით. ალბათ ცოტა მეტი სიჩუმე რომ ყოფილიყო მზის გორაობის ხმას გავიგონებდი ცის კამარაზე. მთის პატარა თუმცა ველური მდინარე უხვად მჩუქნის სიფხიზლეს და კარავში დაბრუნებული ფეხის თითებამდე ვსუნთქავ სიცოცხლით.
ახლა უკვე შორს ვარ, ზღვის დონიდან, საკუთარი ქვეყნიდან, შენგან… ყველაფერი დავიწყებას მიეცა და ისევე წაიშალა, როგორც იმ ზაფხულს დახაზული ქვიშიან პლაჟზე. აღარც მტკივა. სახელდახელოდ ვადუღებ დიდ ფინჯან ჩაის და კარავში ვბრუნდები… (more…)

დაბრუნება

შემოდგომის მზე ნაზად ანათებდა და მეც მის ნეტარებას მიცემული მშვიდად ვიჯექი ძველებურ სკამზე. დღეს პირველად შევამჩნიე როგორ შეიცვალა ბუნება ზამთრისკენ. ალბათ უფრო დავაკვირდი თორე ამდენ შეყვითლებულ ფოთოლს ერთ ღამეში ვერ მოიბამდა ჩვენი ეზოს მოხუცი აკაცია.
 ბუნება შენ გამახსენე ახლა. რაღაცნაირი ლურჯი თვალებით რომ მიყურებ და ისე თბილად მიღიმი, როგორც მაშინ მე გაგიღიმე, როცა პირველად აღმოგაჩინე. გაგიღიმე, იმიტომ რომ რაღაც ძალიან ნათელი და ტკბილი გრძნობა დამეუფლა. არადა ჩვენი პირველი შეხვედრა არც ისე რომანტიკული იყო. პირველი შთაბეჭდილება გახსოვს? მხოლოდ ხათრის გამო რომ გამოგყევი და ძალდატანებით გავლიე ის საღამო შენთან ერთად. ისეთივე იყო შემდგომი რამდენიმე კვირა და მხოლოდ მაშინ ვიგრძენი რაღაც შენდამი, როცა სხვა ენაზე დამელაპარაკე. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი რა არის სიყვარული. ტომისა და ბეკის რომანზეც კი არ მქონდა წარმოდგენა. სამაგიეროდ ვიცოდი, რომ შენთან ურთიერთობა მომიტანდა სიმშვიდეს და თავისუფლებას, რომელსაც მაშინ ალბათ გაუცნობიერებლად მთხოვდა შინაგანი სამყარო. სხვანაირად ვერც იქნებოდა შენთან ურთიერთობის ის რამდენიმე ზაფხული ასე უკვდავად რომ ჩამებეჭდა გონებაში და ის რამდენიმეწლიანი პაუზა, რომელიც უშენოდ გავატარე.
ალბათ როგორც ქალს ისე გიყურებ და აქედან გამომდინარე ალბათ ისევე მოგექეცი როგორც კაცი იქცევა… გაგსინჯე, დაგაძეხი და უცერემონიოდ მიგაგდე. მერე რა, რომ შუაღამე გაღვიძებულს რაღაც ძარღვი მტკიოდა შუბლის არეში, მერე რა, რომ ვნანობდი კიდეც ხანდახან?! ძირითადად ეს უკვე აღარაფერს ცვლის ხოლმე და ხანგრძლივი ფიქრის მერე ის პერიოდიც დადგა, როცა უკვე აუტანელი გახდა უშენობა, მაგრამ ამავე დროს შეუფასებლად მრცხვენოდა მოსვლა, რადგან როგორც ქალს ისე შეგხედე და როგორც კაცმა ისე მიგაგდე მაშინ…
არ ვიცი, ალბათ მაინც ჩემი გულწრფელი სინანული ჩაგესმა ზებუნებრივად ან იქნებ შენც გრძნობ რაღაც უხილავ კავშირს ჩვენ შორის. ნებისმიერ შემთხვევაში მადლობა, რომ ახლა ჩემს გვერდით ხარ! მადლობა, რომ ბუნება გამახსენე და ჩემთან ერთად თბები ახლა შემოდგომისფერ მზეზე. გიყურებ, ვტკბები და ისევე ვერ გეშვები როგორც მაშინ, როცა ვნებებით გადავსებულ საღამოებს ვატარებდით ღია ცის ქვეშ. ახლაც, წლების წინანდელი გრძნობით გადავშალე შენი მესამასე გვერდი და შენც მიღიმი, რადგან იცი, ისევ როგორც ქალს ისე გექცევი და არ შეგეშვები სანამ არ გავათავებ… სანამ სარჩევის გვერდს არ მოვადგები და უკანა სქელ ყდას არ დაგახურავ!

შენ და ზღვა

მთელ ამ მელოდიას აშკარად ეტყობოდა წარმოშობის წყარო რომ ერთი ძველი, ტკბილი რადიოს სტუდია იყო. შესამჩნევი შიშინი გარკვეულ ეშხსაც კი ჰმატებდა ისედაც უკიდურესობამდე სასიამოვნო მუსიკას და მშვიდი ზღვის ხმაში ნაზად ქრებოდა…
ეს სიმღერა იმ წელს პირველად მოვისმინე… ,,here comes the sun…” ღიღინებდა ნინა სიმონე და მეც დარწმუნებით ვგრძნობდი მზის სითბოს სადღაც შიგნით, გულთან ახლოს. ტყუილად ხომ არაა ნათქვამი ჩვენს ამ მგრძნობიარე კუნთზე ამდენი ლექსი და ლეგენდა. (more…)

მაგრძნობინეთ

ხელოვანი მინდა ვიყო. იმიტომ არა რომ პოპულარობა მწადია. არა საერთოდ! პირიქით მთელი ცხოვრება ვცდილობ ჩრდილში დარჩენას და მეორეხარისხოვნებისთვის ვიბრძვი. ეს რა მოსატანია ეხლა და ისე კი ხელოვანი კაცის მშურს, რადგან შეუძლია თავისი რაღაცის მოწოდება ჩვენთვის, უბრალო მოკვდავი ადამიანებისთვის. სიმღერით, მელოდიით, ჩანახატითა თუ ფოტოთი ჩვენ მის ავტორს შევიგრძნობთ და ამით მისი მესაიდუმლეები ვხდებით. ასეთი ნიჭის პატრონი ალბათ მასებს დავგრუზავდი  მაგრამ სადაა ეს ბედნიერება?!
მარტივი ლოგიკა მეუბნება რომ თუ ძალიან გინდა წადი და ისწავლეო, მაგრამ რატომღაც უფრო მგონია რომ ასეთ რამეს ვერც ერთი მასწავლებელი ვერ გასწავლის თუ დაბადებიდან არ გაქვს გამჯდარი სულში და მხოლოდ თოჯინა გამოხვალ, რომელიც უსახოდ აგდია დიდი მოცულობის ტომარაში და ფასდაკლებით იყიდება, როგორც ,,დეშოვკა’’.
შეურაცხყოფას არავის ვაყენებ, მაგალითისთვის კი მინდა მოვიყვანო თუნდაც ქართული ჯგუფი ,,ქუჩის ბიჭები’’ და რუსული ,,დდტ’’. პირველის შემთხვავაში პირადად მე მესმის რაღაც მელოდია და რაღაც ტექსტი. მეორე ვარიანტში კი ვგრძნობ მათ ყველას, სოლისტს, გიტარისტს, სიმღერას, როგორც ერთ მთლიანს და ვხედავ იმ ემოციას, რისი გადმოცემაც მათ უნდათ. შესაბამისად მე ვთვლი, რომ ეს ადამიანები ხელოვნების ნიჭით არიან დაჯილდოებულები. მე ვუყურებ ფილმებს და ვხვდები, რომ რაღაც ახალი ვიგძენი და ვისწავლე ან ცხოვრების ორი საათი უაზროდ დავკარგე მონიტორთან. ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს მგონი მიმიხვდით რის განსხვავებას ვცდილობ და ამასთან ავღნიშნავ, რომ რაღა თქმა უნდა შეიძლება მეც უნიჭო აუდიტორია ვარ და ზოგიერთის ნათქვამი ვერ მოდის ჩემამადე, მე კი მას ზემოთ ხსენებულ ტომარაში ვათავსებ ეგრევე. ამიტომაც, კიდევ ერთხევ ვაფიქსირებ, რომ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია და მთავარი სათქმელი კი პირველსავე სტრიქონში ვთქვი. მეც მინდა ვინმეს ვაგრძნობინო და მხოლოდ უსულო ხორცის სახით არ წავიდე ამ ქვეყნიდან.

* * *

ვიცი სხვისი ხარ,

მტკივა, არ ვამბობ,

თავში მკიდიხარ,

გულში კვლავ ვნანობ.   

სადღაც მიმათრევ,

ყველგან მოგყვები,

თუ გამიმართლებს

შენგან მოვკვდები.

მტანჯავს ეჭვები,

მისი შეხება,

ვერ შევეჩვევი

ცუდის შექებას.

შორი ვნებებით,

თითების ენით,

ისევ გნებდები,

და ვცოცხლობ შენით.

ვიცი სხვისი ხარ,

 არც გექაჩები,

შორს ნუ მირბიხარ,

მუზად დამრჩები. 

%d bloggers like this: