თუგეThერ

ადამიანი არაა ცხოველი, არ უნდა იყოს მაინც… ცხოველებიც კი ხროვებად, ოჯახებად დადიან, ერთმანეთს მხარში უდგანან და ეხმარებიან. ადამიანი ალბათ ან მათზე დაბლა ეშვება ან პირიქით ,,ზე” ხდება როცა ეთიშება თავის რასას და მარტოდმარტო მიათრევს ცხოვრებას. არადა ხომ არსებობენ ეგეთებიც… თუმცა ეს მხოლოდ ერთეულებია. დანარჩენები მგლების ხროვასავით ვცდილობთ ერთმანეთთან დაახლოვებას, ერთმანეთის მიხმარებას, ურთიერთობას, იმიტომ რომ ჩვენი ადამიანური მხარე ასეა დაპროგრამებული. უერთმანეთოდ უბრალოდ არ შეგვიძლია. ამ სიტუაციამ გარკვეულწილად იმედიც კი ჩაადუღა მაგრად ჩვენს ცნობიერებაში, სხვების იმედი გვაქვს მუდამ, მიუხედავად იმისა, რომ სულ გავყვირივართ, ,,მხოლოდ საკუთარი თავის იმედი უნდა გქონდეს” და მსგავს აფერისტობებს ვახვევთ ჩვენივე თავს. ეს შეიძლება საკუთარი სისუსტის დასაფარად და თავის გასამართლებლად ვაკეთოთ მთელი ცხოვრების მანძილზე, მაგრამ ფაქტი სულ სხვაა. ფაქტი ისაა, რომ ყველაზე დიდ სიხარულსაც კი ვერ ვიტევთ გულში, ლაპარაკი აღარაა მწუხარებაზე და პრობლემებზე, რომლებიც ეგრევე უნდა გავუზიაროთ ვინმეს. დაუკითხავად ვაზიაროთ ჩვენს ტვირთს და ნახევარი მას ავკიდოთ. ამ მომენტში შეიძლება იგივე ,,ილეთს” სხვა გვიჩალიჩებს, მაგრამ რატომღაც ასე უფრო მშვიდად ვართ. ასე უფრო მარტივად ვცხოვრობთ, მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება საკუთარი ტვირთი სულ რომ გვეტარებინა გაცილებით ნაკლები ყოფილიყო განაწილებულზე.  (more…)

Advertisements
%d bloggers like this: