აჩრდილი

,,მე უკვე დიდი ბიჭი ვარ, წვერ-ულვაშიც გამომეკვეთა ასეა თუ ისე და… ღმერთო ჩემო, საკმაო გამოცდილებაც მაქვს ჩემ თანატოლებთან შედარებით. მათ თუ არა, მე ხომ ვიცი ეს?! რა მჭირს ახლა, თავი ხელში ვერ ამიყვანია, შიშის დრო სად არის ამ პაწია სიცოცხლეში? შიშის დრო არ არის! შიშის დრო არ არის!…’’ – იმეორებდა თავისთვის ჰენრიკი და ყველანაირად ცდილობდა არ მიბრუნებულიყო, თუმცა როცა ჩემს აივანს ჩაუარა ძალიან აჩქარებული ნაბიჯით, მისი გახშირებული სუნთქვის გარდა აშკარად დავინახე, რომ ერთი სული ჰქონდა უკან მიეხედა.
მისი ისტორია რამდენიმე წლის წინ დაიწყო, მაშინ ჯერ კიდევ მიამიტი, ცხოვრებით მხიარული, ოპტიმიზმით სავსე ბალღი გახლდათ. საჯარო ბიბლიოთეკის მცირე დარბაზში მომღიმარი სახით იჯდა რაღაც წითელყდიან წიგნს მიჩერებოდა. სათავგადასავლო რომანის ეს ნიმუში მეც გამოვიწერე მეორე დღეს და ის რომ შემოვიდა ვერც კი შევამჩნიე. უცბად დამადგა თავზე და სწორედ იმ გვერდის ციტირება გამიკეთა სადაც მისადაუნებურად მე შევჩერდი. (more…)

წუხანდელი თეთრი ღამე

რა უნდა ქნა როცა ურთიერთობები არ ლაგდება? ადამიანი ხომ ჭანჭიკი არ არის, ხრახნი შეუსწორო და მიარგო სხვას… საოცრად რთული მექანიზმები ვართ და ყველა პატარა უჯრედში ინდივიდუალური გამოხტომები გაგვაჩნია. შესაბამისად ძნელად შესაძლებელია ჩვენი ხრახნების გადაკეთება მით უფრო მაშინ, როდესაც ამ ხრახნებს უკვე დიდი ხნის ჟანგი მოჰკიდებია და თავის ფერზე ჰყავს წაყვანილი.
,,მთავარია გაგება და ადამიანობა!” გავყვირივართ და გვავიწყდება რომ ადამიანობა ანუ ინდივიდუალურ სუბიქტად არსებობა უკვე თავისთავად გამორიცხავს გაგებას, რადგან თუკი ყველას გავუგეთ და საკუთარი აზრი გადავღებეთ სქელი საღებავით ეს რთული რაღაცაც მოყვება მისი ფენის ქვეშ, რასაც ადამიანი ეწოდება. არადა ამ სტატუსის ტარება დაბადებიდან დაგვევალა და სხვა გზა არც გაგვაჩნია. სიკვდილიც კი ვერ გვიხსნის ადამიანობის მოვალეობისაგან!
(more…)

უაზროდ გრძელი პოსტი


ერთმანეთზე დაწყობილი ხელის მტევნები მაგიდის კიდეზე მოუთავსებია და ზედ შუბლით დაყრდნობია… კლავიატურა კუთხეშია მიხვეტილი უამრავი დაკუჭული სტიკერისა და თაბახის ფურცლის  ხროვასთან ერთად. უკვე ას წუთზე მეტია ახლომახლო მხოლოდ საათის ისარი მოძრაობს, დანარჩენი კი თითქოს სიკვდილს მიცემია. მხოლოდ ხანდახან, ღრმა, მაგრამ უძალო ამოოხვრა გაისისინებს დამძიმებულ ჰაერში, რომელსაც ჯერ კიდევ არ გასვლია ალკოჰოლის სუსტი სურნელი…
სწორედ ეს დღე იყო, ერთი წლის უკან… სწორედ ასე, სრულ სიჩუმეს მიცემული, ლუდით მსუბუქად შეზარხოშებული იჯდა სავარძელში და თავი მუხლებში ჩაერგო. მხოლოდ ფიქრს ეკუთვნოდა მისი გონება. წინ გრძელი მომქანცველი გზა ელოდა, ისეთი, რომელზეც ბევრჯერ დაფიქრებულა და ახლაც, ბოლოჯერ, კიდევ ერთხელ სწრაფად გადაამოწმა დეტალები.  პლიუს-მინუსი ორმოცდაათი ორმოცდაათზე იყო. უჭოჭმანოდ აიღო ჩანთა და სახლიდან გავიდა… ეს სწორი არჩევანი იყო. უამრავი ჩავარდნის გარდა, შედეგი მაინც დამაკმაყოფილებელი გამოვიდა, თუმცა უკეთესი იქნებოდა მაშინაც ნაკლები ეფიქრა და ფილოსოფიური აზრებისთვის ზურგი ექცია. (more…)

მადლობა გუშინდელი საღამოსთვის

დაღლილი, დამძიმებული საღამოს ჰაერი მძიმედ გადადის ფილტვებში და შენც მიუყვები ძველი თბილისის ვიწრო გასასვლელებს. მთელი არსებით ცდილობ წარმოიდგინო მათი მშვენიერება, რომ როგორმე მოიშორო აზრი, რომელიც შენი დაბუჟებული ფეხების ირგვლივ ტრიალებს და გონებას უბრალოდ ერთი სული აქვს ცხელ აბაზანას შეერწყას. პატარა, სიძველისგან დაბრეცილი ქუჩები მაინც თავისას შვება. მანქანების ნაკლებობა ზოგადი ჩახუთულობის მიუხედავად მაინც გიქმნის წარმოდგენას სუფთა ჰაერზე. სასიამოვნოდ თბილ საღამოს ხალხი გამოუფენია გარეთ და ისინიც ათასი სხვადასხვა მიზეზით თუ უმიზეზოდ დააბოტებენ შენს გარშემო. ნათელია, რომ უბრალოდ სიამოვნებთ ეს გარემო. რამდენიმე კუთხესაც გაცდები და რაღაცნაირად ჩინურ უბანს მიმსგავსებულ ქუჩას დაადგები,  გადატვირთულს სარეკლამო აბრებითა და ათასგვარი ჩირაღდნებით, რომლებიც  თანამედროვეობისა და ამავდროულად სიძველის იმდენ ელემენტს შეიცავს, რომ აღარ ეტევა და გადმოდის. ერთმანეთის გვერდით მე-19 საუკუნის ხედებით დამშვენებული კაფე და შეძლებისდაგვარად თანამედროვე ელექრტონული მუსიკის კლუბია. მიუხედავად ასეთი არეულობისა ხალხის ნაკლებობას ეს პატარა ქუჩა არასოდეს განიცდის. შენც ერევი მათ ნაკადს და თითქმის ცარიელ, ძველ კაფეში პატარა ხის მაგიდასთან იკავებ ადგილს. მოუხერხებელი სკამი დიდად არ განაღვლებს დამანჭვამდე დაღლილს და დაჯდომის პირველი წუთებით ტკბები… ცხელი ჩაი ნაწილობრივ გაბრუნებს ამ ქვეყნად და მუდარით სავსე თვალებით უყურებ ჭაღარა საქსოფონიან ბუნჩულა კაცს, რომელიც თავის საქმეს იწყებს და მომაჯადოებელი მელოდია ისევ გიტაცებს ამ ხმაურიანი პლანეტიდან სადღაც… უწონადობაში მყოფს, მხოლოდ ყრუ გუგუნად გესმის გარშემო მოგროვილი ხალხის ჩოჩქოლი. უკან დაბრუნებულს უშაქრო ჩაის მეორე ფინჯანი გხვდება გამოცლილი და ფეხები, რომლებიც აღარ ტირიან დაღლილობისგან; ისინიც მშვიდად აჰყოლიან ჯაზის მიმოქცევას და გამოზომილად ირხებიან აქეთ-იქეთ.
გვიანია, არ გინდა ადგომა, მაგრამ უკვე ძალიან გვიანია. უკვე ისევ მიუყვები ნესტიან ვიწრო ქუჩებს  და გონებაში იმეორებ კარგ, ნამდვილად კარგ მელოდიას, რომელიც სახლისკენ მიმავალ გზას ათჯერ გიმცირებს და შესაბამისად გახარებს ის ფაქტიც, რომ სული დაასვენე, ხორცის დაღლით კი არავინ მომკვდარა ჯერ…

ცოცხალი გმირები

ორი დღის წინ ჩემი Facebook-ის wall-ზე ძველი ტელერეპორტაჟის ნაწყვეტები გამოჩნდა, რომელიც მინიმუმ ათჯერ მექნება ნანახი, მაგრამ მაინც თავიდან ბოლომდე გავიმეორე. ეს თემა მუდამ მაწუხებდა და დღეს გადავწყვიტე ცოტა რამე მეც ვთქვა იქ, სადაც ყველაფერი თითქმის ნათქვამია და ახალს არც არაფერს გპირდებით, რადგან ჩემნაირი აზრი ახლა ძალიან ბევრს გააჩნია. (more…)

ირმა

გუშინ ახალ სამუშაო გარემოში მოვხვდი და საღამომ ადაპტაციის რეჟიმში ჩაიარა! მორცხვი ბავშვივით ვიჯექი და მხოლოდ ვაკვირდებოდი იქაურობას, ამ ყველაფერს კი მთლად სველი ტანსაცმელი და საშინელი თავის ტკივილი ერთვოდა… დღეს საქმე დილიდანვე წავიდა და მეც თითქოს დიდი ხნის თანამშრომელივით ჩავები მასში! შუადღისკენ ისე გავშინაურდი, რომ ყველას უკვე შენობით ველაპარაკებოდი და მათ შორის ირმასაც…
ირმა ჩემი მენეჯერია. ქალი, რომელმაც ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა! ადამიანი, რომელიც ადამიანია და მერე უფროსი! შეიძლება იფიქროთ რომ ორი დღის გაცნობილზე  ძალიან დიდი წარმოდგენა მაქვს უკვე, მაგრამ მასთან ამ ხანმოკლე ურთიერთობამაც კი დამანახა ვისთან მქონდა საქმე! მიზეზი მხოლოდ ის არაა რომ ირაკლი ჩარკვიანი, მწვანე ოთახი, პინკ ფლოიდი და ასეთები მოწონს. არც ის რომ გენიალური კომპოზიტორები და რეჟისორები აინტერესებს! (more…)

%d bloggers like this: