რომ მწვანდება, იფოთლება,

ტოტებს არხევს ქარი,

ნელი სითბო იფოფრება,

ჩუმად იხდის ქალი…

ძალთა თეთრთა დაგროვებას,

მკერდით ვიწყებ, ვხვდები

ამ ლოდების აგორებას

ჯანი უნდა, ხვდები?

პირველ წვიმას შევაგებებ

გაფითრებულ სახეს,

ნებას მივცემ მღელვარებას,

დაგიძახებ სახელს…

მაშინ მოხვალ, უთბილესო,

გამეხსნება მუჭი,

თითქოს ნაზად უკბინესო,

დაწითლებულ ტუჩით

შემეხები, როგორც მაშინ

ფიფქებიან ღამეს,

და ეს თრთოლვა მთლიან ტანში

მოგიყვება რამეს…

რამეს, სულზე… სიყვარულზე…

როგორ კვდება ვარდი,

იმ მხურვალე ღამის გულზე,

მე რომ შემიყვარდი… 

Advertisements

________________

ამ მელოდიას თუ ავყვები, შენი ხათრითაც,
მკერდში გული ძგერს ცეროდენა, მცირე ტანითა,
მხოლოდ შეხებით გავიხარებ მეთქი ამითაც,
მაგრამ მოვტყუვდი, მომენატრე მთელი წამითა.

მას შემდეგ ვჯღაბნი ამ ნაწერებს დროის უთქმელად,
შემომეცალნენ აბეზარნი თითქოს სუყველა,
მარტო ნოტების ჩამესმება ნაზი სუფევა,
აკორდების ხმას ფეხს ვაყოლებ, ჩუმად, სულ ნელა.

მთვარისფერ შუქზე თეძოს არხევს მუზა ფარული,
რითმებით მავსებს, მავიწყდება სხვა სიხარული,
და მისი მზერა, გამოწვევა თითქოს მალული,
მისი შიშველი სილუეტი, სუფთა ქალური…

მავიწყებს სხეულს, მიწებებულს ქვეყნიერებას,
გამაფრენს ზემოთ, დამპირდება ბედნიერებას,
ვიცი ოდესმე უკუვაგდებ ცნობეირებას,
გონებით ალბათ გავაგრძელებ სნობის ფერებას.

მკერდიდან მკერდში გადაცემით იხარებს სითბო,
დათბება, ზამთარს გაზაფხულმა გაუსწრო თითქოს,
შენი თვალების ელვარება ისევე მიხმობს
და პოზიტივით გაჯერებულ თბილისშიც კი თოვს.

თმას მოწებებულ ფანტელებზე მოგეფერები,
ჩაგიკრავ მაგრად, ჩაგჩურჩულებ – ,,მომე ხელები…”
დახუჭულ მზერას დაგაუვლის მდორე ფერები,
ტუჩებს შეგახებ… მიმიქარავს უფრთოდ ფრენები!

შემინდეთ, please

ქვიშიან ნაპირს
მივყვები ნელა,
ნიავი არ ქრის
ცოტათი ბნელა…

სადღაც აქ ახლოს
ტირილი ბავშვის,
მე აღარ მახსოვს
ვკარგავდი კავშირს.

მოფრენილ ფიქრებს
გავისვრი შორს,
ვიცი ხელს მიქნევ
გადარებ ჭორს.

მთრთოლვარე ტუჩებს
შევეხო სუნთქვით,
დავყვებით ქუჩებს
არ ვივლით სულ ტყით.

ვიცვლები ვიცი
და ვხდები სხვა,
აღარ მწამს ფიცი
მიწა და ცა.

ამდენი ცუდი,
ტალახში მოსვრა,
მტყუანთა კუდი
ცხოვრებამ მოსრა!

ნელ-ნელა მოდის
ბორბალი მართლის,
და ეს კი ლოდინს
ხდის უფრო მარტივს.

არც ისე ბევრი,
არც ისე ღრმად,
გავსილა ქვევრი
რომ რამე ვთქვათ.

ხანდახან ცაში
ღრუბელი ნოლი,
და როგორც ტაში
ხმაურს ქმნის ბოლი.

აქაურ წყენას
მოპარულ ,,ჩიიზს’’
გიმალავთ ყველას,
 შემინდეთ, please.

დავიწყება

მთებისკენ მიმავალ ბილიკს,
მზე ჩუქნის სხივებს ნედლს,
ხედი თვალებით მიგაბავს,
ცხოვრებას გახდის ნელს;

თეთრად მოსილი მწვერვალი
ამაყად გიგდებს ყურს,
რბოლოთ დაღლილი მწევარი
ძლივსღა იჩერებს გულს.

მუქი კონდახი კისერთან
ქამარზე ტოლჩა წყლის
მაღლა შეტოპა ისედაც,
 ამ მონადირემ წლის.

არ უფრთხის დიად არწივებს,
რახან ფეხით დგას ძირს.
კლდოვანებს ისე აწივლებს
ჯიხვებს არ აცლის ფიქრს.

მზე მერამდენედ გორდება,
დროს ვეღარ ზომავს თვლით,
გონებას ნელა შორდება,
იმ ქალის სახე თვით.

ყოველ დღე უფრო ბუნდოვნად
იხსენებს ჩალას, ტყეს,
მის სიცილს, ვნებას უპოვარს,
ღიმილით ხვდება დღეს.

იცის რისთვისაც მიიწევს,
მწვერვალის იქით მზე,
სულით მიჰყვება იმ ბიჭებს,
 აქ რომ ეძებდნენ გზებს… 

იპოვის თავისუფლებას,
გონებას მოხსნის შიშს;
შენი დანახვის წუთებმა,
ის დაამსგავსა გიჟს.

მიხედე აჩრდილს მაგისას,
მთიდან რომ დაგრჩა ხელთ.
ბედმა გრძნობები გვაღირსა,
გულს ნუღარ გავხდით ხმელს!

Да!

Где вы люди серые?
Я нуждаюсь в вас,
Жду же веки целые,
Стал совсем как квас.

Совесть моя, верная
Отвернись на миг,
Жизнь, как сука скверная,
Не показивай фиг!

ნატვრა

გაუცხოვდები, მოკვდები, წახვალ,
შენი თვალების სითბოც გაგყვება,
ვხედავ უფსკრულთან მარტოკა დგახარ,
ზვიგენებს აძლევ მაგ გულს საკვებად.

აღარასოდეს მოგხედავ უკან,
დაღლილ მზერასაც კი არ გაჩუქებ,
დაძახებითაც ეცდები ნუღარ,
ჩემი გონება მაინც გაჩუმებს.

ასე გაივლის მრავალი წელი,
ზღვის ნაპირს ისევ მოლოკავს ტალღა,
შეიძლება მე კვლავ ვიღაცას ველი, 
მაგრამ ვერავინ შემამჩნევს დაღლას.

ვერავინ ქვეყნად ვეღარ მიხვდება,
რომ ამ ფიტულში აღარ ძგერს კუნთი,
ოჰ, ეს ნიღაბი როგორ მიხდება,
გრძნობები მაწევს, ვერ ზომავს ფუნტი.

ასეთად მხედავთ, არც არის მეტი
საჭირო თქვენთვის, გიჟებო, მარად,
ყველას გვაჩუქებს თითო გზას ღმერთი,
რომლებსაც ვაქცევთ ნაგვის ტომარად.

რომელსაც მერე სხვები წმინდავენ,
რომელსაც ახლა გავყვები ცოცხით,
ჩემს წინ ამ გზაზე გავლილ წმინდანებს, 
დიდებულ ხელში აღეპყროთ დროც კი…

გავრბივარ, ნელა მაინც გეცლები,
ალბათ მეორე ნაპირზეც გავალ,
სადაც არ არის ანცი გესლები,
სადაც ვიპოვი სიყვარულს მრავალს.

მისი სურნელი უკვე მცემს, ვდნები,
რადგან ამხდენი ძალა აღარ მაქვს ,
ალბათ მაკოცებს როდესაც ვნებით,
ამდენ სიცივეს მაშინ ალაგმავს.

თბილისი

გომელაურმა მომაყარა მასზე რითმები,
და მე უკეთესს ვეღარ ვიტყვი, არც მინდა გულით,
სულ აღარა მაქვს თავზე ნაღდად მაგდენი თმები,
ამ ქალაქის სტრესს რომ გავუძლო, არ მოვკვდე სულით.

ამდენი ჭუჭყი, უვიცობა ამოდის ყელში,
მეტასტაზები არ ჩერდება, ეკვრის გალავანს,
გამოღვიძებულს დილით მხვდება ნიჩაბი ხელში,
მაგრამ ამითი მე ვერ ვებრძვი ამდენ განავალს.

მწვანე სიბლანტე ნელა-ნელა მიმათრევს ქვემოთ,
არსაიდან შველა, მარტოდმარტო მხედავს ცერბერი,
ახლა გავიგებ ალბათ ძველი ბძოლების გემოს,
ფრთებს ზედ შევამსხვრევ და მოვკვდები როგორც ჩემები…

უცხო თვალისგან დამალული გავქრები, მაგრამ
ამ ქალაქის სუნს არ შევიგრძნობ მაინც გონებით,
ჯამლეტასა და ჯონდოს გვერდზე იდექით მარად ,
მე უარმყავით, მოიქეცით როგორც მონები.

მუხლებზე მიდევს ,,ჩაძირული ქალაქის ღამე,’’ 
ის ღამე რომლის დაბრუნება არ გვსურს არავის,
პირიქით თუა, მაშინ ხალხო, მითხარით რამე!
ხომ ხედავთ ცალკე ბრძოლის ძალა ჩვენში არ არის.

რა მოხდა ერთად რომ დავუდგეთ ქალაქს საშველად,
ის დავუბრუნოთ რაც ეკუთვნის დაბადებიდან,
მხოლოდ გაგება, სიყვარული გვინდა საშენად, 
პარაზიტები თავისითვე გადადგებიან.

მერე გავივლით სასეირნოდ ისევ ქუჩებში,
დაგვეხვევიან ცისარტყელის ფერად მუზები,
ნაღდი თბილისის ეშხს ვაკოცებთ გრძნობით ტუჩებში,
მეობის კარტად გვეყოლება მხოლოდ ტუზები.

მთელი ეს თემა ისევ რჩება ოცნებად, ბრძოლად…
უფლის შვილების გვეკარგება ყოველი ნაკვთი,
ეს რეალობა არ აფეთებს ჩვენ გულში ძრწოლას, 
რაღაც გვჭირდება ასანთებად, მაგვარი ნავთის.

ამ ნავთს ოდესმე ნაპერწკალი მაინც მიუვა, 
უბრალოდ უნდა გავახილოთ ფართოდ თვალები, 
შერონზე მეტად დავაფასოთ ბებო გიულა,
და მის მაგივრად ჩვენს სინდისთან გვქონდეს ვალები.

სტუმრად

წუხელის შენთან სტუმრად მოვედი,
მხიარულ ხმაზე შემომხვდა კერა,
მე შენს ადგილზე პლანსაც მოვწევდი,
იქნება მაშინ გვეცინა ყველას.

მოგონებებით დატვირთულ სახეს,
ვეღარ მალავდი და ეს მტკიოდა,
გავიხსენებდი მეგონა სახელს,
ფრინველის, გარეთ სულ რომ კიოდა.

ფანჯრიდან ნაზად გახედე ზეცას,
ალბათ ჩვენს ვარსკვლავს ძებნა დაუწყე
ის კი, ჩემქრალი, წარსულსაც კეცავს 
და გულს მხოლოდღა ტკივილს აუწყებს.

მზერას ყოველმხრივ მარიდებ, ვხვდები,
მეც მიჭირს ჩუმი გრძნობის დამალვა,
რადგან უშენოდ უბრალოდ ვკვდები
და ამ ფიქრებმა მწარედ დამღალა.

მინდა მოვიდე, მოგხვიო ხელი,
მაგ ლამაზ თვალებს გრძნობით ჩავხედო,
მერე გაჩუქო ამბორი მწველი,
და ნაზად მითხრა ყურში – ,,თავხედო…’’

ყველაფერს ამას გულით ვატარებ,
სცენარს ფურცლებით ამაოდ ვავსებ,
ახლაც შენს ნაკვთებს ღიმილს ვამატებ
და ჩემს ბლოკნოტში სულ გხატავ ასე.

გიყურებ, ვხვდები მართლა მიყვარხარ!
შენი ყოველი ბგერა მახარებს,
სადაც არ წავალ, ყველგან, იქა ხარ
და ეს ფაქტები შენზე მახარბებს.

სწორედ ამიტომ გესტუმრე წუხელ,
და ერთხელ კიდევ ნაზად დაგხატე,
გული გონებას სულ ცოტას უმხელს,
დანარჩენს ჩუმად ჩუქნის ამ ხატებს.

მე ისევ მოვალ, შენ რომ გიყურო,
იმ ერთი მზერით დავტკბე, რომ მჩუქნი
და ძველებურად ბევრი ვიცურო,
შენზე ფიქრებში, რომ წავა შუქი…

* * *

ვიცი სხვისი ხარ,

მტკივა, არ ვამბობ,

თავში მკიდიხარ,

გულში კვლავ ვნანობ.   

სადღაც მიმათრევ,

ყველგან მოგყვები,

თუ გამიმართლებს

შენგან მოვკვდები.

მტანჯავს ეჭვები,

მისი შეხება,

ვერ შევეჩვევი

ცუდის შექებას.

შორი ვნებებით,

თითების ენით,

ისევ გნებდები,

და ვცოცხლობ შენით.

ვიცი სხვისი ხარ,

 არც გექაჩები,

შორს ნუ მირბიხარ,

მუზად დამრჩები. 

Друзья

была пора, я был ребенком,
Пешком под столиком шатался,
Любил её да и не только,
Для всех любимым сам казался.

Прошли года, подрос, стал думать…
Вокруг менялись все цвета.
Я различал что ум, что тупость,
Натягивалась клевета.

Все с тем-же сердцем напивался,
Любовю подлых мне персон;
Простить всему всех собирался,
Но это был наверно сон…

Настал тот час, раскрылос небо,
Весь маскарад пошел на дно,
Понять кто мой, а кто им не был,
Смог только после и на зло…

На зло себе и всем на свете,
Я развернулся и ушел,
Проснулся в парке на рассвете,
Как будто весь с ума сошел.

Вернули в жизнь меня, подняли,
Кормухи дали и попить;
Друзья, что руку мне подали,
За них любово’б утопить…

Они мой свет и моё горе,
Объект всех дум мойх и слёз,
Любовь к ним у меня как море
Если’б не вы, друзья, то кто ж…?

%d bloggers like this: