***

-ნახე, ღამდება და სიგრილე მაინც არ მოდის! – მთელი ტანით დავეყუდე ფანჯრის რაფას და მეექვსე სართულის სიმაღლიდან ფრთხილად მოვზომე კინეტიკური ენერგიის განულების წერტილამდე მანძილი.
-ხო ნუ წუწუნებ წამში გადავივლებ და შენც შედი – დამამშვიდა და აბაზანის კარი გამოიხურა. არ ვწუწუნებდი, მაგრამ მაინც უფრო მეტ სიგრილეს ველოდი იმ საღამოს. მორყეული რადიო საცოდავად აკვნესებდა ქართული ბომონდის  რომელიღაც  თვითკმაყოფილი  წევრის ,,სიმღერას”. ყველაფერი იქით იყო მომართული რომ სახე იმ ბავშვივით დამჯღანვოდა, რომელსაც შეპირებული ნაყინი არ უყიდეს, თუმცა გადავწყვიტე ჩემი ახალი ჰობი გამომეცადა ემოციების მართვას რომ ეხება და უილ სმიტი გამახსენდა ეგრევე, ფილმიდან: ,,Bad boys” და მისი განუმეორებელი ,,huuuuuussaaaa” 🙂
ხელოვნურ სტადიონზე რამოდენიმე ბიჭი ,,სტო პიატს” თამაშობდა; კარში გოგო ჩაეყენებინათ გრძელი ხვეული შავი თმით და აშკარად ინდობდნენ გამარჯვების დარტყმებისას. ის კი წამებში გადადიოდა კისკისიდან გაბუტული თოჯინას როლზე და ისევ უკან, როცა ახერხებდა და მეკარის მოვალეობას რაღაცნაირად მაინც აუდიოდა.
გაზის მილზე ოდნავ მოზრდილი ახალგაზრდები ჩამომსხდარიყვნენ. მოუხერხებლად გადაედოთ ფეხი-ფეხზე და ხარბად ფქვავდნენ მოხალულ მზესუმზირას. მხოლოდ ერთი იდგა ფეხზე დანარჩენების წინ და მთელი გრძნობით, აშკარად საინტერესო ამბავს ყვებოდა რადგან ,,სემიჩკისმჭამელები” ხმაამოუღებლად უსმენდნენ. საგანგებოდ გამოპრანჩულები ყველანაირად ცდილობდნენ მტვერიც კი არ მიეკარებინათ საკუთარი მშვენიერებისათვის, არადა მტვერი გარშემო საკმაოდ იყო… კორპუსის ძირში მაწანწალა ძაღლები ჩხუბობდნენ და ავარდნილი ბუღი ნელა იფანტებოდა გარშემო სურათის კიდეებისკენ. ვიღაც ტვინიკოსსა და ცხოველების დამცველს ბუნების დაცვა დაავიწყდა და მერვე სართულიდან დიდი გამოხრული ძვალი გადმოეგდო ,,საცოდავი” ცუგოებისთვის, რითაც მათ ერთმანეთის დაჭმის საბაბი მიეცა.
სურათს ჩარჩოები შემოვაკარი. ფეხბურთელი გოგო, ორატორი ბიჭი და გამარჯვებული ძაღლი ძვლით პირში, ერთ მთლიან ფოტოზე მოვაქციე და სახელად სიცოცხლე დავაქვი. ის სხვაც, ჩემსავით გაღიმებული სახით ხაზავდა მისთვის სამყაროს ბედნიერების ნახაზს, რომელშიც თავისთვის გაღიმებული ბიჭიც ჩანდა მეექვსე სართულის ფანჯრის რაფაზე დაყრდნობილი. ის ვერ ხედავდა მაგრამ გრძნობდა, ორივე გრძნობდა რომ ერთმანეთის შესახებ იცოდნენ და ამიტომ ორივე იღიმებოდა. იღიმებოდა რადგან დაინახეს სიცოცხლის მოძრაობდა, ისეთი როგორიც ღმერთმა უბოძა და რომელშიც ფერები და ბედნირება მათი დასამატებელი იყო.
-შედი ბიჯო, წყალი გამოგაფხიზლებს საკაიფოდ!
-ა? ხო მოვდივარ…. 🙂

Advertisements
%d bloggers like this: