ტიბეტი

იქ სიგრილეს აფთიაქის ზომა აქვს, 
მზის სხივები ყველას ყოფნის თანაბრად,
ყველა დიდი სიყვარულის მონაა,
და სიკეთე უდევთ გულში ანაბრად.

სხვისი ჭორი მიაჩნიათ სირცხვილად,
ქურდობა და შური არად არგიათ,
ჩხუბს და დავას იქ ვერასდროს იხილავთ,
ყველაფერი რაც იქ ხდება კარგია.

ყველას უყვარს სიყვარული, არ მალავს,
რომ ამ ქვეყნად ჰუმანიზმი მადლია!
ანგელოზებს უმაგრებენ ამალას,
და სიმშვიდის წყაროები მათია.

კლდეთა ჩრდილში აგებული ტაძრები,
მზის ამოსვლას თავის დახრით ხვდებიან.
ასე მაღლა მხოლოდ რწმენით აძვრები,
იქ ბოროტი აზრებიც კი კვდებიან.

ჩუმი, მშვიდი, უდრტვინველი ცხოვრება,
მთვარის შუქზე საუბარი შენთან…
ამათ დარჩეთ მთელი ჩვენი ქონება,
მინდა მხოლოდ ,,ჩემი გოგო” გერქვას.

მინდა მხოლოდ ერთი რამე მებადოს;
იქ, ღრუბელზე მაღლა, ჩემი გრძნობა!
გრძნობა, რაშიც გავახვევდი მე ამბორს,
დავიწყებდი მარტო შენით ტკბობას.

Advertisements

ბოდიში წინა პოსტისთვის!

რამდენი რამ ხდება გარშემო რაც შეგვიძლია პარანორმალურ მოვლენასთან გავაიგივოთ… მაგალითად რამდენიმე დღით გამქრალი და ისევ ,,გაჩენილი” სათვალე, თუმცა ყველაფერი ეს ალბათ ჩვენი უზომოდ მრავალფეროვანი ფანტაზიებისა და შეხედულებების ნაყოფია და საკამათოც არაფერია, რადგან ვინ როგორ მიუდგება ამა თუ იმ მოვლენას, მისი პირადი საქმეა. მთავარი ამ ყველაფერში ისაა, რომ ადამიანები ვცდილობთ ათასი რამის გამოგონებას თავის გასართობად. ცხოვრება ხომ ციხეა, რომელშიც თუ არაფერი ამოკაწრე საკნის კედელზე, ისე უკვალოდ გაქრები, თითქოს არც კი ყოფილხარ. ამიტომაც ყოველ დილით გაღვიძებულებს გაგვაჩნია დღის გეგმა, ვაპირებთ ერთი ასო მაინც ამოვკაწროთ ჩვენს კედელზე. მეორე საკითხია განწყობა, რომლითაც ამას ვაკეთებთ… ან ათასგვარი ზედამხედველისა თუ ნებისმიერი გარეშე პირის ზეწოლით გავდივართ შავი სამუშაოს შესასრულებლად, ან საკუთარი ინიციატივით, ვიგონებთ რამე წამახალისებელ მიზეზს და ამ საბაბით შემართებულები ცხოვრების კიდევ ერთ დღეს სასიამოვნოდ ვატარებთ. (more…)

%d bloggers like this: